Γράφει ο Στρατής Κοκκινέλλης
Τελικά, η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου για τι ακριβώς υπάρχει; Είναι ένα ερώτημα που διαρκώς το τελευταίο διάστημα πολλαπλασιάζεται και πλανάται πάνω από τα νησιά μας. Αιτία αυτού του ερωτήματος είναι η απόφαση της κυβέρνησης να αφαιρέσει - ουσιαστικά - κάθε δικαιοδοσία τόσο της Περιφερειακής Αρχής όσο και των οργάνων για τη διαχείριση και τη λήψη αποφάσεων σχετικά με το ζήτημα του αφθώδους πυρετού. Ορισμένοι κύκλοι - ακόμα και πρώην ένθερμοι υποστηρικτές του «Άλματος Ανάπτυξης», της παράταξης Μουτζούρη - αναρωτιούνται με δόση ειρωνείας αλλά και απελπισίας: «Μήπως είναι μόνο για τα πανηγύρια; Να κόβει κορδέλες; Να μας κοροϊδεύει με δήθεν ψηφίσματα;».
Τα ερωτήματα δεν είναι ρητορικά και δεν αφορούν μόνο ένα περιστατικό. Τις τελευταίες εβδομάδες έχουν μαζευτεί αρκετά ώστε να μπορούμε να μιλήσουμε για μια γενικότερη αντίληψη περί διοίκησης. Από τη διαχείριση του αφθώδους πυρετού, την προμήθεια δύο απινιδωτών στη Χίο, μέχρι τη μεταφορά λαθρομεταναστών από την Κρήτη σε Σάμο και Λέσβο, η συζήτηση επιστρέφει διαρκώς στο ίδιο σημείο: «ποιες είναι τελικά οι προτεραιότητες της Περιφερειακής Αρχής και ποιος ο προγραμματισμός της;». Δυστυχώς, η Περιφερειακή Αρχή δείχνει ανήμπορη και χωρίς σχέδιο να υποστηρίξει τους πολίτες και τα νησιά της.
Και ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η Περιφέρεια δεν είναι κυβέρνηση. Δεν αποφασίζει για όλα. Δεν έχει όλες τις αρμοδιότητες και όλα τα εργαλεία. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν έχει ευθύνη. Ούτε ότι μπορεί κάθε φορά που κάτι δεν λειτουργεί να δείχνει προς την Αθήνα και να θεωρεί ότι η δουλειά της τελείωσε. Γιατί όταν υπάρχει μια κρίση, η Περιφέρεια οφείλει να διεκδικεί. Όταν δεν υπάρχει προσωπικό, οφείλει να απαιτεί ενίσχυση. Όταν δεν επαρκούν οι πόροι, οφείλει να αναζητά λύσεις. Και όταν οι αποφάσεις που λαμβάνονται κεντρικά δημιουργούν προβλήματα στην τοπική κοινωνία, οφείλει να βρίσκεται μπροστά και όχι απλώς να παρακολουθεί τις εξελίξεις.
Το ίδιο ισχύει και για τα ζητήματα της καθημερινότητας. Αν πράγματι η Περιφέρεια διαθέτει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για εκδηλώσεις και την ίδια στιγμή δυσκολεύεται να διαθέσει ένα μικρό ποσό για δύο απινιδωτές που μπορούν να αποδειχθούν σωτήριοι, τότε το πρόβλημα δεν είναι λογιστικό. Είναι ζήτημα προτεραιοτήτων. Και βέβαια, ούτε η διοργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων είναι περιττή ούτε ο τουρισμός και η προβολή των νησιών πρέπει να υποτιμώνται. Τα νησιά μας χρειάζονται πολιτισμό, εξωστρέφεια και επισκέπτες. Χρειάζονται, όμως, την ίδια στιγμή υγεία, ασφάλεια, υποδομές, παραγωγή και ουσιαστική στήριξη των ανθρώπων που ζουν και εργάζονται εδώ.
Όσο για τον αφθώδη πυρετό, η εικόνα είναι ακόμη πιο δύσκολη. Όταν μια κρίση που αφορά την παραγωγή και την οικονομική επιβίωση εκατοντάδων οικογενειών φτάνει στο σημείο να χρειάζεται η επιχειρησιακή εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων, τότε κάτι έχει ήδη πάει πολύ στραβά στη διαχείριση. Όχι επειδή ο Στρατός δεν πρέπει να βοηθά. Αλλά επειδή η παρουσία του αποτελεί από μόνη της ένδειξη της σοβαρότητας της κατάστασης.
Η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου χρειάζεται να αποφασίσει τι θέλει να είναι. Μια διοίκηση που απλώς διαχειρίζεται εκδηλώσεις, ψηφίσματα και επικοινωνιακές παρουσίες ή ένας πραγματικός θεσμός που παρεμβαίνει, διεκδικεί και λογοδοτεί; Γιατί στο τέλος της ημέρας οι πολίτες δεν κρίνουν τις διοικήσεις από τις φωτογραφίες. Τις κρίνουν από το αποτέλεσμα.
Η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου για τι ακριβώς υπάρχει; Η απάντηση δεν χρειάζεται να δοθεί από εμάς. Ας τη δώσει η ίδια. Με πράξεις.
ΠΗΓΗ https://www.emprosnet.gr/