.
.
Αν κάτι αποκαλύπτει η τελευταία κοινοβουλευτική μεθόδευση της κυβερνητικής πλειοψηφίας, δεν είναι απλώς η διάθεση συγκάλυψης ενός σκανδάλου. Είναι ο φόβος. Ο φόβος μήπως ανοίξουν ξανά οι φάκελοι των υποκλοπών και ακουστούν δημόσια πράγματα που το Μέγαρο Μαξίμου θα προτιμούσε να παραμείνουν θαμμένα.
Σύμφωνα με όσα αναφέρουν σήμερα τόσο ο «Βηματοδότης» όσο και ο «Μικροπολιτικός», η Νέα Δημοκρατία αναζητεί εναγωνίως τρόπο να μπλοκάρει την κλήση του Ταλ Ντίλιαν, του Γρηγόρη Δημητριάδη και του Παναγιώτη Κοντολέοντος στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, παρότι έχει ήδη συγκεντρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός μελών που ζητούν την παρουσία τους.
Ο λόγος είναι προφανής. Ο ισραηλινός επιχειρηματίας και ιδρυτής της Intellexa δεν δείχνει πλέον διατεθειμένος να παραμείνει σιωπηλός. Αντιθέτως, εμφανίζεται πρόθυμος να μιλήσει. Και μόνο αυτή η προοπτική φαίνεται πως προκαλεί νευρική κρίση στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς.
Έτσι, οι βουλευτές της ΝΔ φέρονται να ξεσκονίζουν τον Κανονισμό της Βουλής αναζητώντας κάποια ερμηνευτική χαραμάδα που θα τους επιτρέψει να αποφύγουν την ακρόαση. Το επιχείρημα που διαρρέεται είναι σχεδόν κωμικό: ότι ο Ντίλιαν δεν είναι «δημόσιο πρόσωπο» ούτε «κρατικός λειτουργός» και άρα δεν μπορεί να κληθεί.
Η επιχειρηματολογία αυτή, όμως, καταρρέει από το ίδιο το πρόσφατο παρελθόν. Το 2022, στην κορύφωση του σκανδάλου των υποκλοπών, η ίδια Επιτροπή είχε καλέσει τον Δημητριάδη, τον Κοντολέοντα, τον Ντίλιαν, τον Φέλιξ Μπίτζιο και τον Γιάννη Λαβράνο. Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς είχαν ήδη παραιτηθεί από τα αξιώματά τους όταν προσκλήθηκαν. Τότε δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα κανονισμού. Δεν ανακαλύφθηκε κανένα συνταγματικό κώλυμα. Δεν βρέθηκε κανένας νομικός λόγος αποκλεισμού.
Τι άλλαξε λοιπόν από τότε μέχρι σήμερα;
Η απάντηση είναι απλή και ιδιαίτερα αποκαλυπτική.
Το 2022 ο Ταλ Ντίλιαν δεν απειλούσε να μιλήσει. Σήμερα, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, θέλει να καταθέσει.
Και αυτή φαίνεται να είναι η μοναδική πραγματική διαφορά.
Όταν μια κυβέρνηση επικαλείται διαδικαστικά τεχνάσματα για να εμποδίσει την παρουσία μαρτύρων σε μια κοινοβουλευτική επιτροπή, η εικόνα που εκπέμπει δεν είναι αυτοπεποίθηση αλλά αμηχανία. Και όταν αναζητά προσχήματα για να μη δοθεί δημόσιος λόγος σε πρωταγωνιστές ενός από τα μεγαλύτερα πολιτικά σκάνδαλα της τελευταίας περιόδου, τότε η λέξη «συγκάλυψη» παύει να αποτελεί κατηγορία της αντιπολίτευσης και μετατρέπεται σε πολιτικό συμπέρασμα.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι γιατί ο Ταλ Ντίλιαν ζητά να μιλήσει.
Το ερώτημα είναι γιατί κάποιοι φοβούνται τόσο πολύ να τον ακούσουν.