Η κυβερνητική πλειοψηφία στην Επιτροπή Δεοντολογίας είπε «όχι» στην άρση των ασυλιών – Η τελική απόφαση στην Ολομέλεια

Ένα ακόμη επεισόδιο που προκαλεί πολιτικά ερωτήματα καταγράφηκε στη Βουλή, καθώς η Επιτροπή Δεοντολογίας τάχθηκε κατά πλειοψηφία εναντίον της άρσης της ασυλίας δύο βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, του Λευτέρη Αυγενάκη και του Μακάριου Λαζαρίδη.

Η κυβερνητική πλειοψηφία ψήφισε κατά της άρσης των ασυλιών, ενώ οι βουλευτές της αντιπολίτευσης τάχθηκαν υπέρ. Η τελική απόφαση, πάντως, δεν ανήκει στην Επιτροπή, αλλά στην Ολομέλεια της Βουλής.

Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της βουλευτικής ασυλίας και κυρίως το ερώτημα εάν η κοινοβουλευτική πλειοψηφία λειτουργεί ως θεσμικό φίλτρο ή ως πολιτικό δίχτυ προστασίας για κυβερνητικά στελέχη.

Η υπόθεση Λαζαρίδη

Στην περίπτωση του Μακάριου Λαζαρίδη, το αίτημα άρσης της ασυλίας συνδέεται με μήνυση δικηγόρου για υπόθεση που αφορά απάτη σε βάρος νομικού προσώπου του Δημοσίου, με αναφερόμενη ζημία άνω των 120.000 ευρώ.

Η υπόθεση σχετίζεται με το ζήτημα του πτυχίου του βουλευτή και την ανάληψη θέσης στο Δημόσιο.

Ο ίδιος ο κ. Λαζαρίδης αρνείται τις κατηγορίες και υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει πλαστό πτυχίο, ψευδές δικαιολογητικό ή παραπλάνηση της διοίκησης, ενώ υποστηρίζει επίσης ότι δεν υπήρξε οικονομικό όφελος ή παράνομη πράξη.

Η πλευρά του χαρακτηρίζει τη διαδικασία πολιτική δίωξη και επικαλείται, μεταξύ άλλων, την πολιτική ιδιότητα του μηνυτή.

Στο επίκεντρο και ο Αυγενάκης

Για τον Λευτέρη Αυγενάκη, το αίτημα άρσης της ασυλίας υποβλήθηκε από εισαγγελική αρχή μετά από αναφορά που είχε καταθέσει ο Στέφανος Κασσελάκης στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία τον Σεπτέμβριο του 2025.

Η αναφορά περιλαμβάνει αιτιάσεις σχετικά με τη δήλωση περιουσιακής κατάστασης του βουλευτή και επιχειρεί να τη συνδέσει με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Ο κ. Αυγενάκης δεν παρέστη στη συνεδρίαση της Επιτροπής και κατέθεσε γραπτό υπόμνημα. Στο υπόμνημά του απορρίπτει τις κατηγορίες, χαρακτηρίζοντάς τες αβάσιμες και υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχει αδικαιολόγητη περιουσιακή μεταβολή ή απόκρυψη.

Το πολιτικό μήνυμα

Ανεξάρτητα από την ουσία των δύο διαφορετικών υποθέσεων, η πολιτική διάσταση της απόφασης είναι δύσκολο να αγνοηθεί.

Για ακόμη μία φορά, όταν στο επίκεντρο μιας διαδικασίας βρίσκονται κυβερνητικοί βουλευτές, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία επιλέγει να μην αρθεί η ασυλία τους, ενώ η αντιπολίτευση τάσσεται υπέρ της άρσης.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η μη άρση της ασυλίας αποτελεί από μόνη της απόδειξη οποιασδήποτε ενοχής ή αθωότητας. Η βουλευτική ασυλία έχει συγκεκριμένο συνταγματικό και κοινοβουλευτικό πλαίσιο και η τελική κρίση ανήκει στην Ολομέλεια.

Ωστόσο, πολιτικά, το αποτέλεσμα αφήνει ένα σαφές αποτύπωμα: η κυβερνητική πλειοψηφία στάθηκε απέναντι στα αιτήματα άρσης της ασυλίας δύο δικών της βουλευτών.

Το ερώτημα πλέον μεταφέρεται στην Ολομέλεια της Βουλής. Εκεί θα κριθεί εάν το «όχι» της Επιτροπής Δεοντολογίας θα αποτελέσει και την τελική κοινοβουλευτική απόφαση ή εάν θα υπάρξει διαφορετική εξέλιξη.

Σε κάθε περίπτωση, η υπόθεση επαναφέρει στο προσκήνιο ένα διαχρονικό ζήτημα: πού τελειώνει η θεσμική προστασία του βουλευτή και πού αρχίζει η ανάγκη για πλήρη δικαστικό έλεγχο των καταγγελιών που τον αφορούν;