Πέρα από το ζήτημα της συμμετοχής των τοπικών επιχειρήσεων, η παρέμβαση του βουλευτή Λέσβου Παναγιώτη Παρασκευαΐδη προς τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Νίκο Δένδια ανοίγει και ένα δεύτερο κρίσιμο θέμα: το κατά πόσο το νέο μοντέλο προμηθειών θα λαμβάνει υπόψη τις ιδιαίτερες συνθήκες της νησιωτικής Ελλάδας.

Η Λέσβος και η Λήμνος δεν αποτελούν αγορές με τα ίδια χαρακτηριστικά με την ηπειρωτική Ελλάδα. Το κόστος και οι χρόνοι μεταφοράς, οι ακτοπλοϊκές συνδέσεις και η ανάγκη διασφάλισης συνεχούς επάρκειας εφοδίων δημιουργούν διαφορετικές απαιτήσεις.

Γι’ αυτό και το ερώτημα που θέτει ο Παναγιώτης Παρασκευαΐδης δεν αφορά μόνο το εάν οι τοπικοί προμηθευτές θα εξακολουθήσουν να έχουν πρόσβαση στους διαγωνισμούς. Αφορά συνολικά τον τρόπο με τον οποίο θα οργανωθεί η τροφοδοσία των στρατιωτικών μονάδων στα νησιά.

Εάν μια επιχείρηση της Λέσβου μπορεί να εξυπηρετήσει μια στρατιωτική μονάδα άμεσα και με μικρότερο μεταφορικό κόστος, η γεωγραφική διάσταση της προμήθειας αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Το ίδιο ισχύει και για τη διατήρηση ενός δικτύου τοπικών προμηθευτών, το οποίο μπορεί να λειτουργεί ως εναλλακτική λύση σε περίπτωση προβλημάτων στις μεταφορές ή έκτακτων συνθηκών.

Η κοινοβουλευτική ερώτηση του Παναγιώτη Παρασκευαΐδη προς τον Νίκο Δένδια, επομένως, μεταφέρει τη συζήτηση πέρα από το στενό οικονομικό ενδιαφέρον των επιχειρήσεων. Το ζητούμενο είναι εάν η συγκεντρωτική οργάνωση των στρατιωτικών προμηθειών θα συνοδευτεί από ειδικές δικλίδες για τις νησιωτικές και παραμεθόριες περιοχές.

Και εκεί βρίσκεται ίσως το πιο ουσιαστικό ερώτημα για Λέσβο και Λήμνο: θα σχεδιαστεί το νέο σύστημα με ενιαίους κανόνες για όλους ή θα υπάρξει πρόβλεψη ώστε οι ιδιαιτερότητες των νησιών να αποτυπώνονται και στην πράξη;