.
.
Στις 10 Ιούνη οι δικαστικοί υπάλληλοι απεργούμε. Αφήνουμε κάτω τα στυλό, κλείνουμε τους υπολογιστές, εγκαταλείπουμε τα γραφεία μας, προκειμένου να διεκδικήσουμε τα δίκαια αιτήματά μας. Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, δεν πήραμε αυτή την απόφαση με ελαφριά καρδιά.
Η ένοπλη επίθεση στο πρώην Ειρηνοδικείο Αθηνών και ο τραυματισμός τεσσάρων συναδέλφων μας, έφερε στην επιφάνεια με τον χειρότερο τρόπο όλα τα σοβαρά προβλήματα που επί χρόνια ταλανίζουν τον κλάδο μας. Ακόμη και η παραμικρή ψευδαίσθηση ασφάλειας που είχαμε στο χώρο εργασίας μας εξανεμίστηκε. «Να πάμε στη δουλειά μας χωρίς κανένα φόβο, αυτός είναι ο λόγος που βγαίνουμε στον δρόμο», ήταν ένα από τα συνθήματά μας στις μεγάλες κινητοποιήσεις μετά το τραγικό αυτό συμβάν. Είναι ακριβώς η στιγμή που συνειδητοποιεί κάνεις ότι χρειάζεται να παλέψει ακόμη και για τα αυτονόητα. Και αυτό ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Εργατικά ατυχήματα, πλημμυρισμένα δικαστικά μέγαρα, καταρρεύσεις υποδομών, επικίνδυνες εγκαταστάσεις συνθέτουν την εικόνα της εργασιακής μας καθημερινότητας. Με δυο λόγια, το δικό μας «μεροκάματο του τρόμου». Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ότι η προστασία της ζωής και της ασφάλειάς μας αποτελούν ζητήματα ελάσσονος σημασίας που δεν χωρούν σε καμία κυβερνητική ατζέντα.
Δυστυχώς, το ζήτημα της ασφάλειας δεν είναι το μοναδικό έλλειμα που καταγράφεται στην εργασιακή μας πραγματικότητα. Αν υπολογίσει κανείς τις εκατοντάδες κενές οργανικές θέσεις στις δικαστικές υπηρεσίες, θα μπορούσε εύλογα να υποθέσει ότι, παρά τον διαρκώς αυξανόμενο όγκο εργασίας, εμείς ουσιαστικά αποτελούμε «είδος υπό εξαφάνιση», μολονότι όχι προστατευόμενο, όπως φάνηκε παραπάνω. Το γεγονός αυτό οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εντατικοποίηση της εργασίας μας, στην ανάθεση πολλαπλών και αλλότριων καθηκόντων και στην επαγγελματική μας εξουθένωση, υποσκάπτοντας εντέλει την ίδια τη λειτουργία των δικαστικών υπηρεσιών. Κατά παράφραση του γνωστού ευφυολογήματος «πόσοι δικαστικοί υπάλληλοι καλούνται να επιτελέσουν πέντε εργασίες ταυτόχρονα», εμείς συνεχίζουμε κατά κανόνα να απαντάμε «ένας και μοναδικός»! Για όσους πάλι αρέσκονται στα «στατιστικά», οι αριθμοί είναι άκρως αποκαλυπτικοί. Οι κενές θέσεις δικαστικών υπαλλήλων μετρούνται σε εκατοντάδες στις δικαστικές υπηρεσίες της Αθήνας και σε χιλιάδες σε όλη τη χώρα.
Το έλλειμμα μεγαλώνει ακόμη περισσότερο εάν αναλογιστεί κανείς τις μηνιαίες αποδοχές μας. Ένα είναι το σίγουρο: Δεν αντιστοιχούν ούτε στο ελάχιστο με το αντικείμενο, τις απαιτήσεις και τις ειδικές συνθήκες της εργασίας μας. Στην πραγματικότητα, ο όρος «μηνιαίες» μόνο κατ΄ ευφημισμόν μπορεί να χρησιμοποιηθεί, μιας και ο μισθός επαρκεί –αν δεν προκύψει κάποιο έκτακτο έξοδο- μόνο για το πρώτο δεκαήμερο του μήνα, με τις αποδοχές του νεοδιόριστου δικαστικού υπαλλήλου να φτάνουν μόλις και μετά βίας τα 800 ευρώ. Ατυχώς, η εικόνα γίνεται ακόμη πιο ζοφερή, εάν αναλογιστούμε την εργασία που παρέχεται υποχρεωτικά κατά τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες στις Ποινικές Έδρες και στα Ανακριτικά Γραφεία χωρίς την παραμικρή επιπλέον χρηματική απολαβή. Θυμίζουμε ότι στις δικαστικές αίθουσες εκδικάζονται πλείστες όσες υποθέσεις για ανάλογες «εργοδοτικές» ατασθαλίες. Κατά το κοινώς λεγόμενο: «Δάσκαλε, που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις»…
Μέσα σε όλα αυτά, το μόνο που φαίνεται να περισσεύει είναι οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί για την «ανατολή μιας νέας εποχής» στη δικαιοσύνη, διανθισμένοι με εξαιρετικά θελκτικούς όρους όπως «εκσυγχρονισμός», «αναβάθμιση» και «αποτελεσματικότητα». Εκείνο που αποκρύπτεται είναι τόσο η αίσθηση του εργασιακού μεσαίωνα για τους δικαστικούς υπαλλήλους όσο και η δυσχερέστερη και απείρως ακριβότερη πρόσβαση στη δικαιοσύνη για τον κάθε πολίτη. Από την οικονομική εκτόξευση των δικαστικών παραβόλων έως την έκδοση ενός απλού πιστοποιητικού Διαθηκών, που από 5 ευρώ τιμάται πλέον σε 35 ευρώ, η πρόσβαση στη Δικαιοσύνη θυμίζει πλέον «είδος πολυτελείας».
Ο αγώνας των δικαστικών υπαλλήλων αφορά και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων κάθε πολίτη, την εναντίωση στην ιδιωτικοποίηση δικαστηριακής ύλης και στην αύξηση των εμποδίων πρόσβασης στις δικαστικές υπηρεσίες.
Διεκδικούμε:
Ουσιαστικά μέτρα προστασίας για την ασφάλεια της ζωής και της υγείας των εργαζομένων στις δικαστικές υπηρεσίες.
Άμεση αποκατάσταση των προβληματικών κτιριακών υποδομών.
Επαναχορήγηση του επιδόματος ειδικών συνθηκών.
Κάλυψη όλων των κενών οργανικών θέσεων.
Πληρωμή της εργασίας που παρέχουμε υποχρεωτικά κατά τις εξαιρέσιμες ημέρες.
Η Έλια Κυφωνίδου είναι δικαστική υπάλληλος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Δικαστικών Υπαλλήλων Αθήνας (ΣΔΥΑ).
ΠΗΓΗ https://www.documentonews.gr/