Η περίπτωση της ακτοπλοϊκής σύνδεσης του Βόλου με τα νησιά του Βορείου Αιγαίου που «ναυάγησε» πριν καν ξεκινήσει, δείχνει με τον πιο κραυγαλέο τρόπο ότι δεν αρκούν οι καλές προθέσεις και τα μεγάλα λόγια για να περπατήσει μια πρωτοβουλία, αν δεν συνοδεύονται από συνεχή και επίμονη παρακολούθηση και ενέργειες που στοχεύουν στο να μπει σε στέρεες ...ράγες η υπόθεση, προκειμένου να υλοποιηθεί και να μην αφεθεί στην τύχη της. Και δυστυχώς η υπόθεση της ακτοπλοϊκής «γραμμής» που θα συνέδεε το Βόλο με τα νησιά μας από το φετινό καλοκαίρι τελικά δεν ευτύχησε να υλοποιηθεί, παρά τις δηλώσεις, τις συσκέψεις και τα «πάνε και έλα» σε Βόλο και Μυτιλήνη, γιατί επί της ουσίας δεν ενδιαφέρθηκε κανείς από την περιφερειακή αρχή να την «τρέξει», ώστε να επισπευστούν οι όποιες διαδικασίες, προκειμένου η όντως ενδιαφέρουσα και πολλά υποσχόμενη προσπάθεια της Περιφέρειας που θα έφερνε πιο κοντά τη Θεσσαλία με το βόρειο Αιγαίο, να μη μείνει στις προθέσεις, αλλά να περπατήσει δημιουργώντας πρόσθετες δυνατότητες στην ενίσχυση της τουριστικής κίνησης προς τα νησιά μας. Το γεγονός ότι η υπόθεση αυτή «κλείνει» , τουλάχιστον για φέτος, με τέτοιο απογοητευτικό τρόπο, απαξιώνει την ίδια την περιφερειακή αρχή στα μάτια της τοπικής κοινωνίας και των φορέων της, που άλλα προσδοκούσε και άλλα τελικά διαπιστώνει να (μην) γίνονται! Και η περίπτωση της ακτοπλοϊκής σύνδεσης με το Βόλο δυστυχώς δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα που δείχνει τη διάσταση μεταξύ λόγων (εξαγγελιών) και έργων της περιφερειακής αρχής. Είναι σαν να θέλει και να επιδιώκει να αυτοακυρώνεται, από τα λάθη, τις παραλείψεις και τις ανεπάρκειες της να διαχειριστεί τοπικές υποθέσεις της αρμοδιότητάς της, ακόμη και αυτές που είχε την πρωτοβουλία των κινήσεων, αλλά απ ότι φαίνεται αδυνατεί να διεκπεραιώσει και να φέρει σε πέρας. Και τα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν του «λόγου το αληθές» των παραπάνω ισχυρισμών μας είναι αρκετά πλέον που συνηγορούν ότι η περιφερειακή αρχή έχει μπει σε μια «περιδίνηση», που ειδικά τώρα μετά την κρίση με τον αφθώδη, φαίνεται να εξελίσσεται σε κρίση της ίδιας της περιφερειακής αρχής. Το γεγονός ότι επιχειρεί με επικοινωνιακού τύπου παρεμβάσεις να αλλάξει την ατζέντα και να δημιουργήσει θετικές εντυπώσεις στην κοινή γνώμη ότι κάτι κινείται και ας έχει πολλές ασάφειες και εκκρεμότητες αυτό, δείχνει την αγωνία να αλλάξει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που έχει πέσει ...βαρειά στην περιφερειακή αρχή, ειδικά τώρα με την διαχείριση του αφθώδη πυρετού, που άφησε αθωράκιστο το νησί και το ζωικό κεφάλαιο του, εμφανιζόμενη κατώτερη των περιστάσεων.

Και μπορεί η υπόθεση της ακτοπλοϊκής σύνδεσης με το Βόλο να είναι το «κερασάκι» της τούρτας -με την «τούρτα» να λογίζεται ο πρωτογενής τομέας της οικονομίας που έχει πληγεί ανεπανόρθωτα από τη ζωονόσο- που ήρθε να ενισχύσει την εκτίμηση ότι η περιφερειακή αρχή φέρεται σαν να τα έχει ...χαμένα και να πελαγοδρομεί, αδυνατώντας στα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων τώρα που η «μπάλα καίει» και δεν χωρούν προχειρότητες και αστοχίες, αλλά δεν είναι η μοναδική. Το γεγονός ότι βρέθηκε εντελώς ανέτοιμη να διαχειριστεί την κρίση στον κτηνοτροφικό κλάδο του νησιού μας, χωρίς φυσικά οι ευθύνες να περιορίζονται μόνο σε τοπικό επίπεδο, αφήνοντας αθωράκιστο το νησί από τον κίνδυνο ο αφθώδης να περάσει από την Τουρκία που «έβραζε», στα μέρη μας, παρά τις έγκαιρες προειδοποιήσεις για μέτρα προστασίας δείχνει την «ελαφρότητα» με την οποία αντιμετώπιζε έναν τέτοιον υπαρκτό κίνδυνο, που μπορεί να απειλήσει με «εξαφάνιση» τον πιο δυναμικό κλάδο της τοπικής οικονομίας. Η δε υποστελέχωση της αρμόδιας κτηνιατρικής υπηρεσίας, όταν στο νησί υπάρχει ένα ζωικό κεφάλαιο της τάξης των 450.000 ζώων και λογίζεται τρίτο σε παραγωγή γάλακτος σε επίπεδο χώρας, με τόσες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις στην μεταποίηση των τυροκομικών προϊόντων και κρέατος, δείχνει ότι δεν ήταν στις προτεραιότητες η πραγματική και με όλα τα μέσα στήριξη του κλάδου αυτού, αλλά απλά η διεκπεραίωση για τα ...βασικά που αποδείχτηκε ανεπαρκής όταν κλήθηκε να διαχειριστεί την τωρινή κρίση. Η «ενός ανδρός αρχή» με τις προτεραιότητες της, φάνηκε τώρα που διακυβεύονται πάρα πολλά όχι μόνο για την κτηνοτροφία του νησιού αλλά για το ίδιο το νησί, προβληματική και ανεπαρκής για να τα βγάλει πέρα, και οι όποιες κινήσεις της που στοχεύουν να μεταθέσουν την προσοχή της κοινής γνώμης από το μείζον πρόβλημα των επιπτώσεων της ζωονόσου, εκπέμπουν προχειρότητα για πρόσκαιρες εντυπώσεις. Χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση είναι η επικοινωνιακή... «φιέστα» που διοργάνωσε ο περιφερειάρχης εξαγγέλλοντας την ανακαίνιση του ναού του Αγ. Νικολάου Πλωμαρίου, που επλήγη από τον σεισμό του 2017, ανακοινώνοντας τη χρηματοδότηση του έργου και την ένταξή του στο πρόγραμμα της Περιφέρειας. Προφανώς μια τέτοια εξαγγελία χαροποίησε τους Πλωμαρίτες, και ο Πλωμαρίτης στην καταγωγή Κ. Μουτζούρης πήρε τα εύσημα του, μόνο που παρέλειψε να πει ότι πέρα από την εν λόγω ενταξη, το έργο όχι μόνο δεν έχει δημοπρατηθεί για να αναμένεται η υλοποίησή του, αλλά ακόμη έχει πολλές εκκρεμότητες για να δρομολογηθεί η αποκατάστασή του. Τέτοιες εξαγγελίες όμως που προτάσουν την επικοινωνία από την ουσία, μπορεί να δημιουργούν, όπως προείπαμε, πρόσκαιρες εντυπώσεις αποπροσανατολισμού σε ένα ακροατήριο, αλλά δεν αρκούν αν δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένες ενέργειες και παρεμβάσεις για το «διά ταύτα», που δεν είναι άλλο από την υλοποίηση του έργου. Και δυστυχώς τα μέχρι τώρα «δείγματα γραφής» της περιφερειακής αρχής Μουτζούρη για τα μεγάλα και τα σημαντικά δεν δημιουργούν προσδοκίες ότι οι κατά καιρούς εξαγγελίες της θα υλοποιηθούν και δεν θα μείνουν στα λόγια και στις προθέσεις.

Χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα είναι η υπόθεση του ακινήτου του Σάρλιτζα, όπου εδώ και πάνω από επτά (7) χρόνια που η σημερινή περιφερειακή αρχή ηγείται της Περιφέρειας, παραμένει σε ανησυχητική στασιμότητα, περιμένοντας την αξιοποίηση, που προφανώς δεν θα έρθει από το πουθενά, όσο η Περιφέρεια βρίσκεται σε σύγχυση, και δεν έχει ένα συγκεκριμένο πλάνο για το τι πρέπει να κάνει προκειμένου να αναζητήσει πρόταση αξιοποίησης. Η περίπτωση του Σάρλιτζα δείχνει, μεταξύ άλλων, την ανεπάρκεια και την ανικανότητρα σε μεγάλο βαθμό της περιφερειακής αρχής να διαχειριστεί ένα τέτοιο θέμα, που ταλανίζει ειδικά την περιοχή της Λ. Θερμής εδώ και δεκαετίες, γεγονός που αναδεικνύει την αναποτελεσματικότητά της να διεκπεραιώσει σημαντικές παρεμβάσεις σε υποδομές και όχι μόνο που αναβαθμίζουν τον τόπο μας. Και το επισημαίνουμε αυτό γιατί ενώ, ίσως για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μια θεσμοθετημένη χρηματοδότηση όχι ευκαταφρόνητη σε πόρους, τόσο από από τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα της Ε.Ε. μέσω του ΕΣΠΑ, όσο και από τους εθνικούς πόρους μέσω του ΠΔΕ, υπάρχει υπαρκτός κίνδυνος τα κονδύλια αυτά να μην απορροφηθούν στο μέγιστο βαθμό και έτσι να χαθούν ευκαιρίες που θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν υποδομές και παρεμβάσεις που μπορούν να αλλάξουν την εικόνα του τόπου μας. Και την πρώτη ευθύνη, αν επιβεβαιωθεί αυτό το δυσμενές ενδεχόμενο την έχει η περιφερειακή αρχή -χωρίς να είναι άμοιροι ευθυνών και οι άλλοι φορεις και κυρίως οι δήμοι- που διαχειρίζεται κατά κύριο λόγο αυτά τα προγράμματα και αποφασίζει «κατ΄αποκλειστικότητα» και σε μεγάλο βαθμό για την επιμέρους κατανομή τους, ανάλογα με τις προτεραιότητές της και τις προνομιακές προτιμήσεις της, αφού αυτή κρατά το «μαχαίρι και το πεπόνι» και αποφασίζει πως θα τα μοιράσει! Και το εντυπωσιακό είναι ότι ο ίδιος ο περιφερειάρχης ενώ κρούει τον «κώδωνα του κινδύνου» της ενδεχόμενης μη απορρόφησης των πόρων των προγραμμάτων απευθυνόμενος κατά κύριο λόγο στους άλλους δυνητικούς φορείς αυτών των προγραμμάτων, παραβλέπει ότι η διαπίστωση να χαθούν κονδύλια και ευκαιρίες αγγίζει και τον ίδιο ως τον κύριο θεσμικό παράγοντα που διαχειρίζεται όλα αυτά και που δεν μπορεί να λειτουργεί με σκοπιμότητες και εμμονές που υπαγορεύονται από την όποια προσωπική στρατηγική του και τις μελλοντικές φιλοδοξίες του. Εδώ που έχουν φθάσει τα πράγματα, ειδικά μετά το πλήγμα στην κτηνοτροφία του νησιού μας που καθιστούν απρόβλεπτες τις συνέπειες στην οικονομία του, επιβάλλεται μια νέα οπτική και ανασυγκρότηση με ορίζοντα όχι το 2028, όταν θα διεξαχθούν οι επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, αλλά το σήμερα, όπου προτεραιότητα πρέπει να είναι η εκρίζωση της ζωονόσου και η θωράκιση του πρωτογενή τομέα και των ανθρώπων του, ώστε να συμβάλλει μαζί με τους άλλους παραγωγικούς τομείς στην αναβάθμιση και στην ανάπτυξη του νησιού μας. Και για την «μάχη» αυτή θα κριθούν πολλά. Οσον αφορά για τις προσωπικές και συλλογικές ευθύνες, αυτές όπως και να έχει, θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα «χρεωθούν» όταν έρθει η ώρα εκεί που πρέπει, γιατί τα λάθη, οι παραλείψεις και οι ανεπάρκειες έχουν το... τίμημά τους. Νομίζουμε!

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΑΝΩΛΑΣ

ΠΗΓΗ https://www.emprosnet.gr/