Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» βρίσκεται στο επίκεντρο της έντονης κριτικής του ΚΚΕ, το οποίο υποστηρίζει ότι η συμφωνία με το Ισραήλ δημιουργεί πρόσθετους κινδύνους για τη χώρα και ενισχύει την εμπλοκή της Ελλάδας στους ευρωατλαντικούς στρατιωτικούς σχεδιασμούς.
Σύμφωνα με την εκτίμηση του ΚΚΕ, η συμφωνία δεν θα πρέπει να περιοριστεί στην Επιτροπή Εξοπλιστικών Προγραμμάτων και Συμβάσεων, αλλά να συζητηθεί και να τεθεί προς ψήφιση στην Ολομέλεια της Βουλής. Το κόμμα θεωρεί ότι με αυτόν τον τρόπο θα υπάρξει πληρέστερη ενημέρωση για τις επιχειρησιακές και πολιτικές παραμέτρους του συστήματος.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνει το ΚΚΕ στο ζήτημα του λογισμικού και του λεγόμενου «πηγαίου κώδικα». Όπως υποστηρίζει, οι πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις Ισραηλινών αξιωματούχων προκάλεσαν ερωτήματα σχετικά με το ποιο μέρος του κώδικα θα βρίσκεται υπό ελληνικό έλεγχο και ποιος θα έχει ουσιαστικό ρόλο στη λειτουργία και εξέλιξη του συστήματος. Το κόμμα επικαλείται, παράλληλα, δηλώσεις της ισραηλινής πλευράς σχετικά με την αποτύπωση στρατιωτικών υποδομών στην Ελλάδα, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για πληροφορίες ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας.
Στην ίδια κατεύθυνση, το ΚΚΕ θέτει ζήτημα διαλειτουργικότητας της «Ασπίδας του Αχιλλέα» με υφιστάμενα οπλικά συστήματα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο ισραηλινό σύστημα «David's Sling», το οποίο αποτελεί τμήμα της ισραηλινής αντιπυραυλικής άμυνας. Κατά την άποψη του κόμματος, η ανάγκη αμερικανικής έγκρισης για συγκεκριμένες μορφές διασύνδεσης καταδεικνύει ότι η λειτουργία του συστήματος δεν είναι απολύτως ανεξάρτητη από τις ευρύτερες σχέσεις και τους ανταγωνισμούς στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ.
Το ΚΚΕ συνδέει τα παραπάνω με τις δηλώσεις που είχε κάνει ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Νίκος Δένδιας κατά την παρουσίαση των νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων. Το κόμμα υποστηρίζει ότι οι μεταγενέστερες διευκρινίσεις σχετικά με τον ελληνικό και τον ισραηλινό κώδικα δεν απαντούν στα πολιτικά και επιχειρησιακά ερωτήματα που έχουν τεθεί.
Πέρα όμως από την τεχνική διάσταση, η βασική πολιτική θέση του ΚΚΕ είναι ότι η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο αμυντικό πρόγραμμα. Το κόμμα την εντάσσει στη συνολικότερη στρατηγική της κυβέρνησης για την αναβάθμιση της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ και την ενίσχυση της συμμετοχής της Ελλάδας στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.
Στο πλαίσιο αυτό, το ΚΚΕ επικαλείται και πρόσφατες αμερικανικές τοποθετήσεις υπέρ της ελληνοϊσραηλινής συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας. Κατά την εκτίμησή του, τέτοιες αναφορές αποτυπώνουν τον ευρύτερο ρόλο που καλείται να διαδραματίσει η Ελλάδα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.
Το κόμμα συνδέει, επίσης, την επιλογή των συγκεκριμένων εξοπλισμών με την όξυνση των ανταγωνισμών στην ευρύτερη περιοχή. Αναφέρεται στις εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, στις περιφερειακές συμμαχίες και στις διαφορετικές στρατηγικές επιδιώξεις που αναπτύσσονται στη Μέση Ανατολή, υποστηρίζοντας ότι οι εξελίξεις αυτές δεν ενισχύουν την ασφάλεια των λαών αλλά αυξάνουν τους κινδύνους εμπλοκής σε ευρύτερες συγκρούσεις.
Παράλληλα, το ΚΚΕ ασκεί κριτική και στα υπόλοιπα κόμματα που στηρίζουν, όπως υποστηρίζει, τη στρατηγική επιλογή της στενότερης σύνδεσης της Ελλάδας με τους ευρωατλαντικούς θεσμούς και το Ισραήλ. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει τη θέση του Αλέξη Τσίπρα ότι θα προχωρούσε στην αγορά της «Ασπίδας του Αχιλλέα», εφόσον αυτή προτεινόταν από τα Γενικά Επιτελεία.
Για το ΚΚΕ, επομένως, το ζήτημα δεν περιορίζεται στην αποτελεσματικότητα ή στο κόστος ενός συγκεκριμένου οπλικού συστήματος. Η πολιτική του εκτίμηση είναι ότι η συγκεκριμένη επιλογή αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης πορείας στρατιωτικής και γεωπολιτικής εμπλοκής της χώρας.
Το κόμμα ζητά την ενίσχυση της αντιπαράθεσης με τους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς, την απομάκρυνση των ΝΑΤΟικών υποδομών από τη χώρα, την επιστροφή των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων που βρίσκονται εκτός συνόρων και τον τερματισμό, όπως υποστηρίζει, της χρηματοδότησης εξοπλισμών που υπηρετούν τις ανάγκες του ΝΑΤΟ.
Κατά την άποψη του ΚΚΕ, η μεγαλύτερη ασφάλεια για τον ελληνικό λαό δεν μπορεί να προκύψει από την περαιτέρω εμπλοκή σε στρατιωτικές συμμαχίες και ανταγωνισμούς, αλλά από την ενίσχυση της συνεργασίας και της κοινής δράσης των λαών της περιοχής απέναντι στους σχεδιασμούς που, όπως εκτιμά, αυξάνουν τον κίνδυνο νέων συγκρούσεων.