Κάθε τόσο η ίδια εικόνα. Μια καταγγελία, μια κινητοποίηση, μια συνάντηση, μερικές φωτογραφίες και μετά… αναμονή.

Για ακόμη μία φορά η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Σάμου καταγγέλλει ότι η Διεύθυνση Αστυνομίας βρίσκεται στα όρια της λειτουργίας της, με την οργανική δύναμη να εμφανίζεται μειωμένη κατά περίπου 45%.

Το εντυπωσιακό όμως αυτή τη φορά βρίσκεται αλλού.

Μόλις πριν από λίγες ημέρες, αστυνομικοί από τη Σάμο συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις των ενστόλων στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της ΔΕΘ. Και μαζί τους βρισκόταν και ο ίδιος ο Διευθυντής της Διεύθυνσης Αστυνομίας Σάμου, Αστυνομικός Διευθυντής Γιώργος Μπράνης.

Και εδώ προκύπτει ένα ερώτημα που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Όταν η κατάσταση στη Διεύθυνση Αστυνομίας Σάμου είναι τόσο δραματική, ποιος ακριβώς διοικεί την υπηρεσία και ποιος λογοδοτεί για τη λειτουργία της;

Γιατί οι πολίτες έχουν πλέον κουραστεί να ακούν ότι «η κατάσταση είναι οριακή».

Τον Μάιο πληροφορήθηκαν ότι η Σάμος δεν μπορεί να βγάλει το καλοκαίρι με τη μισή αστυνομική δύναμη. Τον Ιούλιο υπήρξε νέα παρέμβαση για την κάλυψη των κενών οργανικών θέσεων. Τον Σεπτέμβριο ακούν ξανά ότι «φτάσαμε στο σημείο μηδέν».

Πόσα «σημεία μηδέν» χρειάζονται τελικά για να αλλάξει κάτι;

Και υπάρχει ακόμη μια μεγαλύτερη αντίφαση.

Η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων καταγγέλλει την υποστελέχωση και ζητά από την Πολιτεία να λύσει το πρόβλημα. Την ίδια ώρα, όμως, η φυσική ηγεσία της τοπικής Αστυνομίας εμφανίζεται να συμμετέχει στις κινητοποιήσεις.

Δεν είναι παράλογο να αναρωτηθεί κανείς:

Ποιος διαμαρτύρεται σε ποιον;

Η Πολιτεία ασφαλώς έχει την κύρια ευθύνη για τις οργανικές θέσεις, τις μεταθέσεις και τη στελέχωση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η τοπική διοίκηση μπορεί να παραμένει απλώς θεατής ενός προβλήματος που περιγράφεται ως «δραματικό».

Οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για το πόσες ανακοινώσεις θα εκδοθούν ούτε για το πόσες φωτογραφίες θα βγουν από συναντήσεις.

Θέλουν να ξέρουν κάτι πολύ απλούστερο:

Υπάρχει αστυνομία στους δρόμους όταν τη χρειάζονται;

Και αν δεν υπάρχει, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη;

Γιατί η συνεχής επανάληψη της ίδιας διαδικασίας —διαμαρτυρία, συνάντηση, φωτογραφίες, υποσχέσεις και ξανά διαμαρτυρία— κάποια στιγμή παύει να αποτελεί διεκδίκηση και αρχίζει να μοιάζει με τελετουργία χωρίς αποτέλεσμα.

Και αυτό αφορά πλέον όχι μόνο την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, αλλά και όλους όσοι έχουν θεσμικό ρόλο στη λειτουργία της Αστυνομίας στη Σάμο.

Η κοινωνία έχει δικαίωμα να ζητήσει αποτελέσματα.

Όχι άλλη μία ανακοίνωση.

Όχι άλλη μία φωτογραφία.

Αλλά απάντηση στο απλό ερώτημα: γιατί, ενώ όλοι γνωρίζουν το πρόβλημα, το πρόβλημα παραμένει;

Ιωάννης Μ.Νέγρης