Υπάρχουν τόποι που τους επισκέπτεσαι, περνάς όμορφα και επιστρέφεις στην καθημερινότητά σου. Υπάρχουν όμως και τόποι που σου αφήνουν κάτι βαθύτερο. Τόποι που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν υπάρχει ακόμη η Ελλάδα της απλότητας, της φιλοξενίας και της ανθρώπινης ζεστασιάς. Για μένα, το Αγαθονήσι ήταν ακριβώς αυτό.

Όταν βρέθηκα στο βορειότερο νησί της Δωδεκανήσου, ομολογώ πως έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Όχι μόνο από την ομορφιά του τοπίου, αλλά κυρίως από την εικόνα ενός τόπου που μοιάζει να έχει ξεφύγει από τη βιασύνη και την ακαταστασία της εποχής μας.

Η καθαριότητα είναι υποδειγματική. Οι δρόμοι, τα σπίτια, το λιμάνι, οι δημόσιοι χώροι είναι περιποιημένοι με έναν τρόπο που δεν επιβάλλεται από νόμους ή πρόστιμα, αλλά γεννιέται από τον σεβασμό των ανθρώπων προς τον τόπο τους.

Από την πρώτη στιγμή νιώθεις ευπρόσδεκτος. Η υποδοχή του Δημάρχου, η ευγένεια των κατοίκων και το ειλικρινές χαμόγελο που συναντάς παντού σε κάνουν να αισθάνεσαι περισσότερο φιλοξενούμενος σε ένα μεγάλο σπίτι παρά επισκέπτης ενός τουριστικού προορισμού.

Και τότε καταλαβαίνεις γιατί το Αγαθονήσι είναι διαφορετικό.

Εδώ ζεις μέσα στη φύση χωρίς να αισθάνεσαι ότι σου λείπει κάτι. Δεν υπάρχουν οι υπερβολές της τουριστικής βιομηχανίας, ούτε η φασαρία που χαρακτηρίζει άλλα νησιά. Υπάρχει η ηρεμία. Η καθαρή θάλασσα. Οι μικροί κολπίσκοι. Οι παραδοσιακοί οικισμοί. Τα εκκλησάκια στις πλαγιές. Οι άνθρωποι που συνεχίζουν να ζουν από την κτηνοτροφία, τη γεωργία και την αλιεία, κρατώντας ζωντανή μια παράδοση που χάνεται σε πολλά μέρη της Ελλάδας.

Το Αγαθονήσι είναι ένα μικρό παραμύθι μέσα στο Αιγαίο.

Με έκταση μόλις 14,4 τετραγωνικών χιλιομέτρων και περίπου διακόσιους μόνιμους κατοίκους, βρίσκεται ανάμεσα στη Σάμο και τα μικρασιατικά παράλια. Περιβάλλεται από μικρές βραχονησίδες και αποτελεί ιδανικό προορισμό για όσους αγαπούν την αυθεντική επαφή με τη φύση, τη θάλασσα και την ηρεμία.

Τα τελευταία χρόνια το νησί κάνει σταθερά βήματα ανάπτυξης. Δημιουργούνται νέες υποδομές, ενισχύεται ο τουρισμός και οι επισκέπτες ανακαλύπτουν έναν προορισμό που μέχρι σήμερα παρέμενε σχετικά άγνωστος.

Η πρόσφατη επίσκεψη του Πρωθυπουργού έδωσε ακόμη μεγαλύτερη δημοσιότητα στο Αγαθονήσι. Η εξαγγελία για τη μετατροπή του σε ένα ενεργειακά αυτόνομο και «πράσινο» νησί, με αξιοποίηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και σύγχρονων τεχνολογιών αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας, αποτελεί αναμφίβολα μια σημαντική εξέλιξη. Αν υλοποιηθεί σωστά, μπορεί να μειώσει το ενεργειακό κόστος, να προστατεύσει το περιβάλλον και να βελτιώσει την καθημερινότητα των κατοίκων.

Όμως εδώ ακριβώς γεννιέται και ένας προβληματισμός.

Η ανάπτυξη είναι απαραίτητη. Η πρόοδος επίσης. Κανείς δεν θέλει τα μικρά ακριτικά νησιά να μένουν πίσω. Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ανάπτυξη και την αλλοίωση.

Το Αγαθονήσι δεν πρέπει να γίνει ένα ακόμη νησί που θα χάσει την ταυτότητά του στο όνομα της προόδου.

Δεν χρειάζεται τεράστιες ξενοδοχειακές μονάδες.

Δεν χρειάζεται τσιμέντο εκεί όπου σήμερα υπάρχει πέτρα και θυμάρι.

Δεν χρειάζεται να γεμίσει με εικόνες που θα μπορούσαν να βρίσκονται σε οποιοδήποτε άλλο μέρος της Μεσογείου.

Η μεγαλύτερη αξία του είναι ακριβώς αυτό που είναι σήμερα.

Η αυθεντικότητά του.

Η σιωπή του.

Η καθαριότητά του.

Η απλότητά του.

Οι άνθρωποί του.

Αυτό είναι το πραγματικό του κεφάλαιο και όχι οι αριθμοί των αφίξεων.

Η πολιτεία οφείλει να στηρίξει το νησί με έργα που σέβονται το φυσικό περιβάλλον. Η τοπική αυτοδιοίκηση οφείλει να συνεχίσει να προστατεύει την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του. Και όλοι όσοι θα επενδύσουν ή θα το επισκεφθούν οφείλουν να θυμούνται ότι βρίσκονται σε έναν τόπο μοναδικό, που δεν πρέπει να χάσει την ψυχή του.

Γιατί αν κάποτε χαθεί αυτή η αυθεντικότητα, δεν θα μπορεί να επιστρέψει.

Η πραγματική επιτυχία δεν θα είναι να γίνει το Αγαθονήσι ένας ακόμη δημοφιλής προορισμός. Η πραγματική επιτυχία θα είναι να παραμείνει αυτό που είναι σήμερα, ενώ παράλληλα θα προσφέρει καλύτερη ζωή στους κατοίκους του.

Φεύγοντας από το νησί, πήρα μαζί μου πολλές εικόνες. Όμως περισσότερο από όλα κράτησα εκείνη την αίσθηση ότι υπάρχει ακόμη ένας τόπος όπου ο άνθρωπος ζει αρμονικά με τη φύση, χωρίς υπερβολές και χωρίς επιτήδευση.

Και εύχομαι, όταν επιστρέψω ξανά, να βρω το ίδιο Αγαθονήσι.

Ίσως λίγο πιο σύγχρονο.

Ίσως λίγο πιο οργανωμένο.

Αλλά πάντα το ίδιο αυθεντικό.

Γιατί αυτό είναι που το κάνει πραγματικά μοναδικό.

Αναστασία Προβίδα