Μανώλης Κοττάκης

Ὁ Τσίπρας εἶναι τό «ἱκανόν πρόσχημα» γιά νά τοῦ συγχωρεθοῦν οἱ ἁμαρτίες.

Τρομάζει ἀκόμη ἕνα τμῆμα τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος. Καί δύο κόμματα, ἕνα τοῦ Κέντρου καί ἕνα τῆς «Ἄπω Δεξιᾶς» (κατά τόν εὔστοχο χαρακτηρισμό τοῦ Εὐάγγελου Βενιζέλου), εἶναι σέ παρασκηνιακές συζητήσεις μέ τόν κ. Μητσοτάκη γιά μετεκλογική συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας εἰδικοῦ σκοποῦ, μέ στόχο τήν παραγραφή τῶν σκανδάλων. Γιά νά κατανοήσουμε τήν στρατηγική τοῦ κ. Μητσοτάκη, πρέπει κατ᾿ ἀρχάς νά θυμόμαστε ὅτι ἱστορικά ποτέ τό Κέντρο δέν εἶχε πρόβλημα συνεργασίας μέ τήν ὀππορτουνιστική ἄκρα Δεξιά.

Ἦταν ὁ καλύτερος πελάτης της. Πάντοτε τό πλήρωνε καλά. Σέ ἀξιώματα. Ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἀπέφυγε στήν πρώτη του τετραετία νά συνεργαστεῖ μέ τήν ἄκρα Δεξιά, ὅπως ἔκανε ὁ πατέρας του, ὁ ὁποῖος στηρίχθηκε στήν ψῆφο Κατσίκη γιά τήν αὐτοδυναμία τῆς μίας ἕδρας τό 1990, στίς καλές σχέσεις μέ τήν τότε βασιλική πτέρυγα τοῦ κόμματος, στίς παρασκηνιακές συνεννοήσεις μέ τόν ἀκροδεξιό Τύπο τῶν καταδικασμένων ἐκβιαστῶν καί στίς παρακρατικές παρακολουθήσεις Μαυρίκη. Σέ ἀντίθεση μέ τήν Καραμανλική Δεξιά, πού μεταπολιτευτικά ἦταν μετωπικά ἀπέναντι στήν Ἀκροδεξιά (καί αὐτό φάνηκε καί τό 1974, μέ τά ἰσόβια στούς πρωταιτίους, πού τῆς στοίχισαν ἀπώλεια 7% στίς ἐκλογές τοῦ 1977 καί, τό 2009, ἀπώλεια 5%, ἐξ αἰτίας τῆς στημένης σκανδαλολογίας γιά τό Βατοπέδι ἀπό τό ΠΑΣΟΚ καί τούς ἀκροδεξιούς βοηθούς ἐκπληρώσεως), ὁ κ. Μητσοτάκης ἔχει ἐπιστρέψει ἐδῶ καί καιρό στίς «ἐργοστασιακές ρυθμίσεις» τοῦ φιλελεύθερου ὀππορτουνισμοῦ.

Μετά τό ἠχηρό ἀποτέλεσμα τῶν εὐρωεκλογῶν τοῦ 2024 καί τόν σχηματισμό τεσσάρων κομμάτων τῆς Δεξιᾶς στά συντηρητικά νῶτα του, ἄρχισε νά τό ξανασκέφτεται. Καί κοινῶς νά… ἀλείφει βούτυρο στό ψωμί αὐτῆς τῆς ὀππορτουνιστικής Ἀκροδεξιᾶς τῶν συμφερόντων, τῆς ὁποίας τόσο οἱ γεννήτορες ὅσο καί τά σημερινά τους τέκνα προέρχονται γνησίως ἀπό τό μητσοτακικό κομμάτι τῆς ΝΔ. Ἤ ἐνστερνίστηκαν στήν πορεία τήν ἐπικερδῆ κουλτούρα του. Οἱ «ἀλοιφές» Μητσοτάκη λειτουργοῦν ἤδη ὡς παυσίπονο σέ αὐτήν τήν ἀνασφαλῆ Ἀκροδεξιά. Μπορεῖ ὁ μέσος πολίτης νά μήν τό καταλαβαίνει, ἀλλά τό κρίσιμο γιά τυχόν διαμόρφωση συμμαχιῶν γιά μετεκλογικές συνεργασίες μέ αὐτές τίς δυνάμεις εἶναι νά μήν ἔχουν προσωπικό χαρακτῆρα οἱ ἐπιθέσεις στόν κ. Μητσοτάκη, στόν κ. Γεραπετρίτη καί σέ ἄλλες «δημοκρατικές δυνάμεις».

Κυρίως νά τό «βουλώνουν» γιά τά σκάνδαλα. Ὅποιος καταγγέλλει γενικῶς καί ἀορίστως τήν ΝΔ χωρίς νά θίγει ὀνομαστικῶς τόν Πρωθυπουργό, βασικούς ὑπουργούς του καί οἰκεῖα του πρόσωπα εἶναι ἐν δυνάμει μετεκλογικός σύμμαχός του. Προφανῶς δέν εἶναι αὐτή ἡ πρώτη ἐπιλογή τοῦ Πρωθυπουργοῦ, πού θέλει νά συγκροτήσει πάσῃ θυσίᾳ κυβέρνηση παραγραφῆς τῶν ἀνομιῶν τοῦ ἰδίου καί τῶν ὑπουργῶν του, βασικά, μέ τό ΠΑΣΟΚ, ἀλλά καλό εἶναι νά ὑπάρχει ὡς ἐφεδρεία. Ὡς… πάγκος! Στήν ἀναβροχιά, καλό εἶναι καί τό χαλάζι.

Ἡ πρώτη ἐπιλογή τοῦ Πρωθυπουργοῦ εἶναι, ὅπως ἤδη ἀναφέραμε, ἡ μετεκλογική συνεργασία μέ τό ΠΑΣΟΚ τοῦ κ. Ἀνδρουλάκη ἤ ἄλλου. «Σπίτι μου σπιτάκι μου» τό ΠΑΣΟΚ γιά τόν Πρωθυπουργό. Μοχλός γιά τήν συνεργασία αὐτή –σύμμαχος ἠλιθιότητας, ἀκριβέστερα– εἶναι ὁ Ἀλέξης Τσίπρας, τό σκιάχτρο τοῦ ὁποίου ἀνεμίζει στούς πανικόβλητους ἀστούς, ἀλλά καί στούς εὐάλωτους ὀπαδούς τοῦ ΠΑΣΟΚ, ὁ κ. Μητσοτάκης, γιά νά συρρικνώσει τό κόμμα τους στήν τρίτη θέση, νά μειώσει τά ποσοστά του, νά «ἀποκεφαλίσει» τόν Ἀνδρουλάκη, νά συσπειρώσει κάπως τήν ΝΔ καί νά ἐπιτύχει τήν συγκρότηση κυβέρνησης παραγραφῆς μέ τίς ψήφους τοῦ ΠΑΣΟΚ. Δέν εἶναι ἕνα σενάριο πού συγκεντρώνει πλειοψηφικές πιθανότητες σήμερα, ἀλλά δέν ἀνήκει καί στήν σφαῖρα τῆς φαντασίας. Τό σκιάχτρο τοῦ Τσίπρα φοβίζει σήμερα ἀκόμη συντηρητικούς ψηφοφόρους πού «θέλουν τήν ἡσυχία τους», καί ὁ Πρωθυπουργός θέλει νά τό ἐργαλειοποιήσει.

Ἡ κατάσταση στό ΠΑΣΟΚ εἶναι ἄσχημη. Ὁ μέν Ἀνδρουλάκης ἐπικρίνεται ἀπό στελέχη του ὅτι δέν «τραβάει», καί ἄς ἔχει ἐπιβεβαιωθεῖ δύο φορές στίς ἐσωκομματικές κάλπες, οἱ δέ ἀμφισβητίες του δέν διαφωνοῦν ἁπλῶς μαζί του. Τόν ἀμφισβητοῦν στά σαλόνια τῶν Ἀθηνῶν καί καραδοκοῦν γιά νά γίνουν οἱ πυροκροτητές τῆς ἀνατροπῆς του τό βράδυ τῶν πρώτων ἐκλογῶν. Ἡ προώθηση αὐτῆς τῆς στρατηγικῆς Μητσοτάκη ἐπιβοηθεῖται, αὐτή τήν στιγμή, ἀπό δημοσκοπήσεις πού τόν ἐμφανίζουν πλασματικά στήν περιοχή τοῦ 30% (δύο χρόνια, ἀπό τό 2024, ἡ βελόνα τῆς ἀναγωγῆς εἶναι κολλημένη στό 30%, λές καί δέν συμβαίνει τίποτε στήν χώρα πού νά δικαιολογεῖ αὐξομειώσεις) καί ἀπό τίς ἐξελίξεις στήν τηλεόραση. Ὅλοι οἱ ἐνοχλητικοί δημοσιογράφοι ὁδηγοῦνται στήν ἔξοδο ἀπό τά προγράμματα τηλεοπτικῶν σταθμῶν πού τοῦ ἔκαναν κριτική καί «παρκάρονται» (ἄλλως, τακτοποιοῦνται) σέ ἄλλους, σέ ἀκίνδυνες ζῶνες τοῦ Σαββατοκύριακου, μέ καλύτερες ἀμοιβές.

Τήν ὥρα, τέλος, πού ὁ Πρωθυπουργός ἐρωτᾶ τήν Καρυστιανοῦ καί τόν Τσίπρα ποῦ βρίσκουν τά λεφτά νά ἱδρύσουν κόμμα, ἐκεῖνος χρηματοδοτεῖ τριγωνικῶς μέ κατάπτωση ἐγγυήσεων τοῦ Δημοσίου, καναλάρχες, ἐργολάβους καί, κατά τά φαινόμενα, κάνει δωρεάν καμπάνια ἀπό τά ΜΜΕ τους μέ τό κόμμα του νά «χρηματοδοτεῖται» – «εὐεργετεῖται» – «ὠφελεῖται» ἔτσι ἐμμέσως ἀπό χρήματα τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου. Τήν ὥρα πού ἐρωτᾶ τόν Ἀνδρουλάκη, μέ ἀστυφύλακα κοστολόγησης τό δημοσιονομικό συμβούλιο, ποῦ θά βρεῖ τά 2 δισ. εὐρώ γιά τήν 13η σύνταξη, ἐκεῖνος μοιράζει 1,5-2 δισ. εὐρώ στά συμφέροντα καί στίς συμβουλευτικές ἑταιρεῖες, χωρίς νά τόν ρωτᾶ κανείς «ποῦ τά βρῆκες τά λεφτά».

Ἄρχοντας. Ὁ κύριος Πρωθυπουργός, στό πλαίσιο αὐτό («ἐλέγχω ΜΜΕ, μετρήσεις καί δύο κόμματα τῆς ἀντιπολίτευσης ὡς παραμάγαζα μέ παράγκες μου στό ἐσωτερικό της») πιστεύει ὅτι θά τά καταφέρει καί αὐτή τήν φορά. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τό θέλει, ἀκόμη καί μετά ἀπό δύο θητεῖες, περισσότερο ἀπό τούς ἄλλους, γιατί τά διακυβεύματά του, ἐκτός ἀπό πολιτικά, εἶναι καί ποινικά. Τό ἄν θά τά καταφέρει ὅμως εἶναι ἄλλο θέμα. Οἱ ποινικολόγοι λένε γι᾿ αὐτές τίς περιπτώσεις ὅτι κανένα ἔγκλημα δέν εἶναι τέλειο. Ὅλο καί κάτι σοῦ διαφεύγει.

ΠΗΓΗ ΕΣΤΙΑ