Κέντρα μελέτης, φροντιστήρια, ξένες γλώσσες και δραστηριότητες προσθέτουν εκατοντάδες ευρώ τον μήνα στον οικογενειακό προϋπολογισμό – για πολλές οικογένειες δεν πρόκειται πλέον για επιλογή αλλά για ανάγκη

Το κουδούνι χτυπά και το παιδί φεύγει από το σχολείο. Για τον γονιό, όμως, η εκπαιδευτική ημέρα δεν τελειώνει εκεί. Αν το ολοήμερο δεν καλύπτει τις ανάγκες της οικογένειας, ακολουθεί το κέντρο μελέτης. Μετά οι ξένες γλώσσες, οι αθλητικές δραστηριότητες και, όσο μεγαλώνει το παιδί, τα φροντιστήρια.

Έτσι διαμορφώνεται ένας δεύτερος, παράλληλος λογαριασμός γύρω από τη δημόσια εκπαίδευση.

Τα κέντρα μελέτης για μαθητές του Δημοτικού αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα. Σύμφωνα με την Ομοσπονδία Γονέων και Κηδεμόνων Περιφέρειας Αττικής, σε αρκετές περιπτώσεις λειτουργούν όχι μόνο ως χώροι μελέτης αλλά και ως λύση φύλαξης για παιδιά που δεν μπορούν να παραμείνουν στο ολοήμερο σχολείο. Το κόστος μπορεί να φτάσει τα 150-200 ευρώ τον μήνα.

Στον ίδιο οικογενειακό προϋπολογισμό προστίθενται τα μαθήματα ξένων γλωσσών, με το κόστος να κινείται περίπου στα 80-100 ευρώ τον μήνα, ενώ μια δεύτερη ξένη γλώσσα μπορεί να προσθέσει περίπου άλλα 100 ευρώ. Οι αθλητικές και άλλες δραστηριότητες ξεκινούν από περίπου 20 ευρώ τον μήνα και μπορούν να ξεπεράσουν τα 60 ευρώ.

Όσο το παιδί μεγαλώνει, ο λογαριασμός μεγαλώνει μαζί του. Στο Γυμνάσιο και το Λύκειο μπαίνουν στο κάδρο τα φροντιστήρια, ενώ στην προετοιμασία για τις Πανελλαδικές το συνολικό κόστος της φροντιστηριακής εκπαίδευσης και των παράλληλων δαπανών μπορεί να φτάσει ακόμη και τα 600 ευρώ τον μήνα.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η εκπαίδευση δεν αποτελεί πλέον μια μεμονωμένη ετήσια δαπάνη, αλλά μια σταθερή μηνιαία υποχρέωση που ακολουθεί την οικογένεια για χρόνια.

Και πίσω από τους αριθμούς υπάρχει ένα ακόμη ζήτημα: ο χρόνος. Για τον εργαζόμενο γονιό, το κόστος του παιδιού μετά το σχολικό ωράριο συνδέεται άμεσα με τη δυνατότητα να συνεχίσει να εργάζεται. Η έλλειψη επαρκούς κάλυψης μετατρέπει έτσι τη φύλαξη, τη μελέτη και τις εξωσχολικές δραστηριότητες σε έξοδα που δύσκολα μπορούν να αποφευχθούν.

Η «δωρεάν» δημόσια Παιδεία, επομένως, δεν τελειώνει στο σχολικό βιβλίο. Για πολλές οικογένειες ο πραγματικός λογαριασμός βρίσκεται σε όσα πρέπει να πληρώσουν πριν και κυρίως μετά το τελευταίο κουδούνι.