Η εισήγηση του δημάρχου Ανατολικής Σάμου, Πάρη Παπαγεωργίου, για ίδρυση Σχολής Μουσικών Σπουδών δεν είναι απλώς αδύναμη — είναι πολιτικά ανεύθυνη και ενδεικτική μιας επικίνδυνης ελαφρότητας απέναντι σε ένα ήδη επιβαρυμένο πανεπιστημιακό περιβάλλον.

Την ώρα που το Πανεπιστήμιο Αιγαίου λειτουργεί στα όρια, με χρόνια προβλήματα υποστελέχωσης, περιορισμένη χρηματοδότηση και δομικές δυσκολίες λόγω της νησιωτικής του φύσης, ο δήμαρχος επιλέγει να προτείνει την ίδρυση μιας νέας σχολής. Όχι λύσεις στα υπαρκτά προβλήματα — αλλά προσθήκη νέων. Πρόκειται για πλήρη αποσύνδεση από την πραγματικότητα.

Το περιεχόμενο της εισήγησης είναι αποκαλυπτικό: γενικόλογες αναφορές σε «μουσική παράδοση» και «πολιτιστικό προϊόν», χωρίς το παραμικρό ίχνος σοβαρού σχεδιασμού. Καμία μελέτη βιωσιμότητας. Καμία πρόβλεψη για προσωπικό. Καμία σαφής επιστημονική ταυτότητα. Μια πρόταση χωρίς πυρήνα, χωρίς δομή, χωρίς ευθύνη.

Ακόμη χειρότερα, επιχειρείται να παρουσιαστούν τοπικές πολιτιστικές δραστηριότητες — ωδεία, σύλλογοι, πολιτιστικά κέντρα — ως δήθεν επαρκές υπόβαθρο για πανεπιστημιακή σχολή. Αυτή η σύγχυση δεν είναι απλώς λάθος· είναι επικίνδυνη. Πανεπιστήμιο δεν σημαίνει «έχουμε δραστηριότητα», σημαίνει οργανωμένη γνώση, έρευνα και ακαδημαϊκή συγκρότηση.

Η πρόταση του Πάρη Παπαγεωργίου εντάσσεται σε μια παλιά, αποτυχημένη συνταγή: κάθε περιοχή να αποκτήσει μια σχολή για λόγους εντυπώσεων και τοπικής κατανάλωσης. Το αποτέλεσμα αυτής της λογικής είναι γνωστό — διάσπαση πόρων, υποβάθμιση σπουδών και ιδρύματα που απλώς επιβιώνουν αντί να εξελίσσονται.

Και το πιο κρίσιμο: δεν υπάρχει καμία απάντηση στο βασικό ερώτημα σκοπιμότητας. Γιατί χρειάζεται αυτή η σχολή; Τι θα προσφέρει που δεν υπάρχει ήδη; Ποια είναι η διαφοροποίησή της; Η σιωπή εδώ δεν είναι τυχαία — είναι ενδεικτική της προχειρότητας.

Η επίκληση της «μουσικής παράδοσης» της Σάμου λειτουργεί ως βολικό επικοινωνιακό άλλοθι. Όμως η παράδοση, από μόνη της, δεν χτίζει πανεπιστήμια. Χτίζει αφήγημα. Και εδώ έχουμε ακριβώς αυτό: ένα αφήγημα χωρίς αντίκρισμα.

Σε τελική ανάλυση, η πρόταση δεν αποκαλύπτει όραμα, αλλά μια πρόχειρη πολιτική κίνηση χωρίς βάθος, χωρίς σχέδιο και χωρίς επίγνωση των συνεπειών. Και όταν τέτοιες προσεγγίσεις αγγίζουν την ανώτατη εκπαίδευση, το πρόβλημα δεν είναι απλώς επικοινωνιακό — είναι ουσιαστικό.