Οι αποχωρήσεις 32 εργαζομένων από το Νοσοκομείο Σάμου μέσα στο 2025 δεν είναι ένα απρόσωπο διοικητικό γεγονός. Έχουν συγκεκριμένη πολιτική ευθύνη και αυτή βαραίνει τον τοπικό βουλευτή και τη διοίκηση του νοσοκομείου. Δεν μπορούν να ισχυριστούν άγνοια. Τα γνώριζαν. Τα είδαν. Τα ανέχτηκαν.

Ο τοπικός βουλευτής, ως πολιτικός εκπρόσωπος του νησιού, όφειλε να διεκδικήσει, να πιέσει, να συγκρουστεί. Αντί γι’ αυτό επέλεξε τη σιωπή και τις δημόσιες δηλώσεις καθησυχασμού, την ώρα που γιατροί και νοσηλευτές αποχωρούσαν μαζικά. Η στάση αυτή δεν είναι ουδέτερη· είναι πολιτική επιλογή που συνέβαλε ευθέως στη σημερινή αποδυνάμωση του νοσοκομείου.

Αντίστοιχα, η διοίκηση του νοσοκομείου φέρει ακέραιη ευθύνη για το εργασιακό περιβάλλον που οδήγησε 32 ανθρώπους στην έξοδο. Όταν 20 νοσηλευτές, 6 γιατροί και εργαζόμενοι κρίσιμων υπηρεσιών αποχωρούν μέσα σε έναν χρόνο, δεν πρόκειται για «ατομικές αποφάσεις», αλλά για συλλογική καταδίκη της διοίκησης. Ένας διοικητής που βλέπει το νοσοκομείο να αδειάζει και παραμένει στη θέση του χωρίς να συγκρουστεί, χωρίς να παραιτηθεί, χωρίς να μιλήσει δημόσια, είναι μέρος του προβλήματος.

Οι 4 προσλήψεις απέναντι σε 32 αποχωρήσεις δεν συνιστούν προσπάθεια αντιμετώπισης· συνιστούν εμπαιγμό της κοινωνίας. Ο βουλευτής και ο διοικητής δεν μπορούν πλέον να κρύβονται πίσω από γενικόλογες αναφορές σε «δυσκολίες» και «πανελλαδικά προβλήματα». Εδώ υπάρχουν αριθμοί, ημερομηνίες και συνέπειες. Και αυτές τις συνέπειες τις πληρώνουν οι ασθενείς και οι εργαζόμενοι που έχουν απομείνει.

Η πολιτική ηγεσία σε τοπικό επίπεδο και η διοίκηση του νοσοκομείου απέτυχαν. Όχι θεωρητικά, αλλά μετρήσιμα. Και όσο παραμένουν στις θέσεις τους χωρίς να αναλαμβάνουν ευθύνη, τόσο η αποχώρηση προσωπικού μετατρέπεται από πρόβλημα σε στρατηγική εγκατάλειψη της δημόσιας υγείας στη Σάμο.

Γιάννης Νέγρης