του Κωνσταντίνου Στ. Δεριζιώτη

Υπάρχουν στιγµές που µια κυβέρνηση δεν κρίνεται από τις προθέσεις της, αλλά από την ικανότητά της να ακούει. Και το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισµό αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγµα πολιτικής επιλογής που κατάφερε να πετύχει το ακατόρθωτο: να φέρει απέναντί της, χωρίς καµία απολύτως εξαίρεση, ολόκληρο τον τουριστικό – και όχι µόνο – κόσµο της χώρας.

Και όµως, αντί ενός ουσιαστικού διαλόγου, η κυβέρνηση επέλεξε να αντιµετωπίσει τις αντιδράσεις ως µια ενοχλητική υποσηµείωση.

Το παράδοξο είναι ότι όλα αυτά συµβαίνουν σε µια περίοδο κατά την οποία ο Τουρισµός αποτελεί τον σηµαντικότερο πυλώνα της ελληνικής οικονοµίας.

Έναν κλάδο που φέρνει επενδύσεις, δηµιουργεί θέσεις εργασίας, στηρίζει την περιφέρεια και ενισχύει τα δηµόσια έσοδα. Αντί, λοιπόν, να διαµορφωθεί ένα πλαίσιο που θα εξασφαλίζει σαφείς κανόνες, ασφάλεια δικαίου και βιώσιµη ανάπτυξη, παρουσιάστηκε ένα σχέδιο που γεννά αβεβαιότητα, αντιφάσεις και εύλογους φόβους για το µέλλον των επενδύσεων.

Η πραγµατική αποτυχία, όµως, δεν είναι το ίδιο το κείµενο. Είναι η αδυναµία κατανόησης ότι οι πολιτικές για τον τουρισµό δεν µπορούν να σχεδιάζονται ερήµην του τουρισµού. Όταν όλοι οι φορείς, από τη µία άκρη της χώρας έως την άλλη, εκπέµπουν το ίδιο µήνυµα, η πολιτική ηγεσία οφείλει να σταµατήσει, να ακούσει και να διορθώσει.

Ακόµη υπάρχει χρόνος. Εκτός αν λόγω εκλογών το περίφημο σχέδιο παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες…

Η επιµονή στο λάθος δεν είναι µεταρρύθµιση.

Είναι αλαζονεία.

(*) Το άρθρο του εκδότη στο τεύχος Μαϊου του ΧΡΗΜΑ & ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ