Η έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της ανατολικής Λιβύης επαναφέρει στο προσκήνιο τα ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα της ελληνικής διπλωματίας και τις σχέσεις της Αθήνας με την πλευρά του Χαλίφα Χαφτάρ.
Σε άρθρο γνώμης, ασκείται έντονη κριτική στους χειρισμούς της ελληνικής πλευράς, με αιχμή την απουσία σταθερής στρατηγικής, τις καθυστερήσεις και την περιορισμένη αξιοποίηση των διπλωματικών επαφών με την ανατολική Λιβύη.
Σύμφωνα με την κριτική αυτή, η Τουρκία κατάφερε να διατηρήσει διαύλους επικοινωνίας τόσο με την κυβέρνηση της δυτικής Λιβύης όσο και με την πλευρά Χαφτάρ, ενισχύοντας τη θέση της στην περιοχή. Αντίθετα, η Αθήνα κατηγορείται ότι δεν αξιοποίησε τις προηγούμενες σχέσεις της με την ανατολική Λιβύη για να αποτρέψει τη συγκεκριμένη εξέλιξη.
Η εξέλιξη δημιουργεί νέα δεδομένα για την ελληνική εξωτερική πολιτική, καθώς το τουρκολιβυκό μνημόνιο παραμένει σημείο έντονης αντιπαράθεσης για τις θαλάσσιες ζώνες και τα κυριαρχικά δικαιώματα στην ανατολική Μεσόγειο.