Δεν προκαλεί καμία έκπληξη η νέα σταυροφορία του Άδωνι Γεωργιάδη κατά της υποτιθέμενης «ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς». Είναι απολύτως συνεπής με τη διαδρομή του.
Άλλωστε, πολύ πριν ανακαλύψει τη Νέα Δημοκρατία και μεταμορφωθεί σε υπερπρόθυμο υπερασπιστή του Κυριάκου Μητσοτάκη, υπήρξε πολιτικά γαλουχημένος στα περιθώρια της Ακροδεξιάς. Από εκεί κουβαλά μέχρι σήμερα την ίδια εμμονή: την αποδόμηση της Μεταπολίτευσης, του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, των κοινωνικών κατακτήσεων και συνολικά της προοδευτικής ιδεολογίας που σφράγισε την ελληνική κοινωνία μετά το 1974.

Για τον Άδωνι Γεωργιάδη, η καθολική πρόσβαση στη δημόσια Υγεία, η δωρεάν Παιδεία, το ΕΣΥ, η κοινωνική ασφάλιση, οι συλλογικές συμβάσεις, η αναδιανομή του εισοδήματος, η κατοχύρωση δικαιωμάτων και η ενίσχυση των ασθενέστερων δεν αποτελούν ιστορικές κατακτήσεις. Αποτελούν περίπου… ιδεολογική παρέκκλιση.
Γι’ αυτό και εδώ και χρόνια προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία.
Να παρουσιάσει την περίοδο της κοινωνικής ανόδου, της διεύρυνσης της δημοκρατίας, της αναγνώρισης της Εθνικής Αντίστασης, του εκδημοκρατισμού των θεσμών και της οικοδόμησης του κοινωνικού κράτους ως μια «αριστερή παρένθεση» που δήθεν ζημίωσε τη χώρα.
Μόνο που τα γεγονότα έχουν πείσμα.
Η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης δεν έγινε πιο δημοκρατική, πιο ανοιχτή και πιο κοινωνικά δίκαιη εξαιτίας της Δεξιάς. Έγινε μέσα από την πολιτική ηγεμονία της προοδευτικής παράταξης, με κορυφαία έκφραση το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, που έδωσε φωνή σε κοινωνικά στρώματα αποκλεισμένα επί δεκαετίες από την εξουσία.
Η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, η εθνική συμφιλίωση, το Εθνικό Σύστημα Υγείας, η ισότητα των φύλων, η ενίσχυση της Αυτοδιοίκησης, η κοινωνική κινητικότητα και η διεύρυνση των δικαιωμάτων δεν ήταν «ατυχήματα». Ήταν πολιτικές επιλογές.
Αυτό ακριβώς είναι που πολεμά ο Άδωνις Γεωργιάδης.
Δεν τον ενοχλεί η «ηγεμονία της Αριστεράς», γιατί απλούστατα αυτή δεν υφίσταται. Τον ενοχλεί ότι η κοινωνία εξακολουθεί να θεωρεί αυτονόητο πως η Υγεία είναι δικαίωμα και όχι εμπόρευμα. Ότι η Παιδεία δεν μπορεί να γίνει προνόμιο των λίγων. Ότι οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα σε αξιοπρεπείς μισθούς. Ότι το κράτος οφείλει να προστατεύει τους πολλούς και όχι να λειτουργεί αποκλειστικά προς όφελος των ισχυρών.
Η ρητορική περί «αριστερής ηγεμονίας» δεν είναι τίποτε άλλο από την ελληνική εκδοχή μιας διεθνούς ακροδεξιάς αφήγησης που επιχειρεί να βαφτίσει ως «εχθρό» κάθε έννοια κοινωνικής αλληλεγγύης και συλλογικής προστασίας.
Γι’ αυτό και η επίθεση του Άδωνι Γεωργιάδη δεν στρέφεται εναντίον κάποιου φανταστικού ιδεολογικού αντιπάλου.
Στρέφεται εναντίον της ίδιας της ιδέας ότι οι άνθρωποι δικαιούνται να ζουν καλύτερα.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο πολιτικό παράδοξο της εποχής μας.
Ότι ένας πολιτικός που ξεκίνησε από τα μικρά ακροδεξιά γκρουπούσκουλα εμφανίζεται σήμερα ως τιμητής της ιστορίας, επιχειρώντας να ακυρώσει τα επιτεύγματα της προοδευτικής παράταξης που έκαναν την Ελλάδα πιο δημοκρατική, πιο δίκαιη και πιο ανθρώπινη.
Η ιστορία όμως δεν ξαναγράφεται με τηλεοπτικές κραυγές.
Και οι κοινωνικές κατακτήσεις δεν διαγράφονται επειδή το επιθυμούν οι νοσταλγοί μιας Ελλάδας όπου οι πολλοί όφειλαν να σιωπούν και οι λίγοι να αποφασίζουν.

Γράφει ο Πασχάλης Θ. Τόσιος
ΠΗΓΗ https://www.serresparatiritis.gr/