.
.
Παρά την αγάπη που υπήρχε ανάμεσά τους, η Σοράγια παρέμεινε άτεκνη, γεγονός που οδήγησε τον Σάχη να ανακοινώσει το διαζύγιό τους το 1958.
Η Σοράγια Εσφαντιάρι-Μπαχτιγιάρι, δεύτερη σύζυγος του Σάχη Μοχαμαντ Ρεζά Παχλαβί, ήταν μία από τις πιο λαμπερές αλλά και τραγικές μορφές της περσικής μοναρχίας. Παντρεύτηκαν το 1951 και από την αρχή η ζωή τους χαρακτηριζόταν από την ένταση που φέρνει η βασιλική εξουσία, η δημοσιότητα και οι προσδοκίες της κοινωνίας. Παρά την αγάπη που υπήρχε ανάμεσά τους, η Σοράγια παρέμεινε άτεκνη, γεγονός που οδήγησε τον Σάχη να ανακοινώσει το διαζύγιό τους το 1958. Η απόφαση αυτή ήταν σκληρή για τη νεαρή πριγκίπισσα, η οποία βυθίστηκε σε βαθιά κατάθλιψη, αναζητώντας παρηγοριά στην τέχνη, στη μουσική και σε ταξίδια σε κοσμοπολίτικους προορισμούς, όπως η Μύκονος, όπου η λάμψη των ελληνικών παραλιών έδινε στιγμιαία ανάπαυλα από τα ψυχολογικά βάρη της ζωής της.
Η Σοράγια ήταν κόρη του διακεκριμένου Ιρανού διπλωμάτη Χαλίλ Εσφαντιάρι-Μπαχτιγιάρι και της Γερμανίδας μητέρας Εύα Καρλ. Μεγαλωμένη σε ένα περιβάλλον διπλωματίας και πολιτικής, είχε εκλεπτυσμένη παιδεία και κοσμοπολίτικη αύρα, αλλά η μοναρχική ζωή και η πίεση για διάδοχο την έφεραν αντιμέτωπη με ένα ανυπέρβλητο προσωπικό βάρος.
Η προσωπική ζωή του Σάχη ήταν πολύπλοκη. Πρώτη σύζυγός του ήταν η Αιγύπτια Φαουζία Φουάντ, με την οποία ο γάμος ξεκίνησε σαν παραμύθι, αλλά γρήγορα η ζωή της στο Ιράν αποδείχθηκε μοναχική και γεμάτη κατάθλιψη, οδηγώντας τελικά στον χωρισμό.
Η Σοράγια ήρθε στη συνέχεια ως δεύτερη σύζυγος, λατρεμένη από τον λαό αλλά δυστυχισμένη εξαιτίας της αδυναμίας να αποκτήσει παιδί.
Τρίτη και τελευταία σύζυγος, η Φαράχ Ντίμπα, έγινε η πρώτη Σαχμπανού (Αυτοκράτειρα) στην ιστορία του Ιράν, μια μορφή δυναμικής, μορφωμένης και κοσμοπολίτισσας γυναίκας, η οποία έπαιξε σημαντικό ρόλο στον πολιτισμό, τις τέχνες και τη χειραφέτηση των γυναικών, αποκτώντας μαζί με τον Σάχη τέσσερα παιδιά, μεταξύ των οποίων και ο Ρεζά Παχλαβί. Η Σοράγια, μετά τον χωρισμό της, επέλεξε να ζήσει στο Παρίσι, αποτραβηγμένη από τα φώτα της δημοσιότητας, αναζητώντας προσωπική ισορροπία και καλλιτεχνική έκφραση. Τα ταξίδια της, οι στιγμές ηρεμίας στη Μύκονο και η σύντομη καριέρα της ως ηθοποιός της έδιναν μια αίσθηση ελευθερίας που δεν είχε βιώσει ως πριγκίπισσα. Παρά τη θλίψη της, η λάμψη και η κομψότητά της παρέμειναν αδιαμφισβήτητες, θυμίζοντας πως ακόμη και η βασιλική ζωή κρύβει θυσίες και μοναξιά.
Η ιστορία της Σοράγια παραμένει ένα από τα πιο δραματικά κεφάλαια της περσικής μοναρχίας: μια πριγκίπισσα που αγαπήθηκε, μαρτύρησε για την κοινωνική πίεση και έμεινε για πάντα στη μνήμη ως σύμβολο θλίψης, ομορφιάς και μιας εποχής που χάθηκε βίαια με την Ισλαμική Επανάσταση του 1979.
Πηγή:eirinika.gr