Ο καφές των συνταξιούχων (Δικαστικών Υπαλλήλων Λάρισας) γίνεται κάθε πρώτη Πέμπτη του μήνα. Εκεί συναντιόμαστε όλοι μαζί, μια όμορφη παρέα, για να πιούμε τον καφέ μας.

Ως νέα στη σύνταξη (το «νέα» μου αρέσει 😊), δεν περίμενα ότι αυτή η δραστηριότητα θα ήταν τόσο ωφέλιμη. Ξαναβρίσκεις ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκες για χρόνια, με τους οποίους πέρασες 8 ώρες την ημέρα. Ανθρώπους με τους οποίους αντάλλαξες απόψεις, αγωνίες και ενδιαφέροντα· που έζησες μαζί τους στιγμές αλληλεγγύης και συμπόνιας, αλλά και διαφωνίες, συγγνώμες και τόσα άλλα.

Νιώθεις οικεία, σαν να είσαι με δικούς σου ανθρώπους. Η ζωή που πέρασες περνά μπροστά από τα μάτια σου. Μιλάς ελεύθερα, κάθεσαι άνετα, γιατί τους ξέρεις. Τους ακούς και σε ακούνε. Έχεις το θάρρος να εκφραστείς.

Δεν πίστευα ότι θα ένιωθα όλα αυτά… κι όμως συμβαίνει. Πιστεύω ότι όλοι το έχουμε ανάγκη. Είναι ανθρώπινο. Είναι όμορφο.

Δεν πρέπει να χάνουμε αυτές τις ευκαιρίες να βρισκόμαστε. Έχουν πολλά θετικά και ίσως λίγα αρνητικά — αλλά αξίζει να τα στηρίζουμε και να τα ζούμε.

Άλλωστε, ένας καφές είναι. Και, αν θέλουμε, μπορούμε να κάνουμε και περισσότερα. Το συζητάμε, το αποφασίζουμε, το οργανώνουμε. Όπως σε αυτή την παρέα, που ήδη αποφασίσαμε να κάνουμε μια διήμερη εκδρομή — και σίγουρα θα ακολουθήσουν κι άλλα.

Για εμάς, αλλά και για τους συνανθρώπους μας.

ΑΠ