Οι Φουρτουνάκηδες και οι Βροντάκηδες φαίνεται πως βρήκαν επιτέλους τους διαδόχους τους.

Μόνο που αυτή τη φορά η βεντέτα δεν εξελίσσεται στα σοκάκια της Κρήτης, αλλά στους δρόμους και στα λιμάνια. Η μία κλήση διαδέχεται την άλλη και η εντύπωση που δημιουργείται είναι ότι κάποιοι έχουν αναγάγει το μπλοκ των παραβάσεων σε... όπλο γοήτρου.

Η εικόνα που κυκλοφορεί είναι πως οι κλήσεις πέφτουν βροχή, πότε από τη μία πλευρά και πότε από την άλλη. Αστυνομικοί βεβαιώνουν παραβάσεις σε λιμενικούς, λιμενικοί σε αστυνομικούς, λες και έχει ξεκινήσει ένας άτυπος διαγωνισμός για το ποιος θα γεμίσει πρώτος το μπλοκ των κλήσεων.

Αστυνομικός γράφει λιμενικό. Λιμενικός γράφει αστυνομικό. Και κάπως έτσι ο πολίτης παρακολουθεί ένα ακόμα ελληνικό έργο, αναρωτώμενος αν πρόκειται για εφαρμογή του νόμου ή για έναν διαγωνισμό του τύπου «μία σου και μία μου».

Αντί οι δύο ένστολες υπηρεσίες να αποτελούν παράδειγμα συνεργασίας, η εικόνα που φτάνει προς τα έξω θυμίζει παιδικό πείσμα: «Με έγραψες; Θα σε γράψω κι εγώ».

Το κράτος, όμως, δεν λειτουργεί με λογική ρεβάνς ούτε με διαγωνισμό κλήσεων. Οι πολίτες περιμένουν σοβαρότητα, συνεργασία και σεβασμό στον θεσμικό ρόλο που υπηρετεί κάθε Σώμα. Γιατί όταν οι δημόσιες υπηρεσίες μοιάζουν να ανταγωνίζονται μεταξύ τους, δεν κερδίζει κανείς. Χάνει μόνο η αξιοπιστία των θεσμών.

Αν όντως κάποιοι πιστεύουν ότι η απονομή του νόμου είναι παιχνίδι «ποιος θα γράψει ποιον», τότε ίσως ήρθε η ώρα να θυμηθούν ότι η στολή δεν είναι λάφυρο σε εμφύλιο, αλλά σύμβολο ευθύνης απέναντι στην κοινωνία.