.
.
Η φετινή δεξίωση της τουρκικής πρεσβείας για την εθνική γιορτή των γειτόνων μας δεν είχε πολλούς υψηλούς επισκέπτες. Με εξαίρεση την υφυπουργό Εξωτερικών Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου και την πρώην υπουργό Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη, υπουργοί και βουλευτές δεν έσπευσαν να παραβρεθούν στη γιορτή για την 102η επέτειο ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας. Όχι διότι δεν την αντιλαμβάνονται ως λειτουργούσα δημοκρατία -αυτό θα τους τιμούσε, αλλά σε πολύ λίγους περνάει από το μυαλό-, αλλά επειδή την ίδια ώρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης εγκαινίαζε το «παλατάκι» του Νίκου Δένδια, το πράγματι εντυπωσιακά ανακαινισμένο υπουργείο Άμυνας. Και κανείς δεν ήθελε να λείψει από το σόου της… πατριωτικής παράταξης ούτε να χάσει μια -μάλλον απίθανη δημόσια- σύγκρουση μεταξύ του άρρωστου με Covid Μητσοτάκη και του Δένδια.
Επίθεση φιλίας
Ανεπηρέαστος από τις δικαιολογημένες απουσίες, ο οικοδεσπότης πρέσβης της Τουρκίας στην Ελλάδα Τσαγατάι Ερτσιγιές προχώρησε σε μια επίθεση φιλίας προς τους παρευρισκομένους, όπως είχε κάνει μερικές μέρες νωρίτερα ο πολιτικός του προϊστάμενος, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Χακάν Φιντάν, όταν εμφανίστηκε πρόθυμος να διαπραγματευτεί το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης. Υπενθυμίζεται ότι ο Φιντάν είχε πει ότι «εμείς δεν δεχόμαστε τα 12 μίλια, εσείς δεν δέχεστε τα 6, να το συζητήσουμε», χωρίς να αναφερθεί στο casus belli. Έτσι και ο Ερτσιγιές τις προάλλες υποστήριξε ότι οι διαφορές μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας μπορεί να επιλυθούν μέσω του ειλικρινούς και ουσιαστικού διαλόγου, βασισμένου στο Διεθνές Δίκαιο και στην καλή γειτονία, ότι οι δύο χώρες μπορούν να κάνουν εφικτή την ειρήνη στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η φράση-κλειδί, κυρίως για τους ακροατές εκτός των δύο χωρών μας, ήταν το «ως στενοί γείτονες και σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ το πραγματικό μας συμφέρον έγκειται στη συνεργασία, όχι στην αντιπαράθεση».
Στρατηγικοί εταίροι
Αυτήν ακριβώς τη συνεργασία επιδιώκουν σε αυτή τη φάση όλοι οι Δυτικοί με την Τουρκία, από τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει εξαιρετική χημεία με τους αυταρχικούς ηγέτες του πλανήτη, του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συμπεριλαμβανομένου, μέχρι τη Βρετανία και τη Γερμανία. Στη σημερινή ρευστή και ταραγμένη κατάσταση πραγμάτων η Τουρκία είναι πολύφερνος στρατηγικός εταίρος. Το είπε ξεκάθαρα ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς στο πλάι του Ερντογάν στην κοινή συνέντευξη Τύπου που έδωσαν την περασμένη Πέμπτη στο Ακ Σαράι στην Άγκυρα: Η Γερμανία και η Τουρκία χρειάζονται η μία την άλλη, επομένως μια εταιρική σχέση είναι «αναπόφευκτη». Υπάρχουν μάλιστα «επιτακτικοί λόγοι» γι’ αυτό επειδή εισερχόμαστε «σε μια νέα γεωπολιτική φάση που διαμορφώνεται από τις πολιτικές των μεγάλων δυνάμεων». Ο καγκελάριος Μερτς, όπως και ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στράμερ πριν από αυτόν, δεν φαίνεται ότι συγκινείται από τις ενστάσεις της ελληνικής κυβέρνησης για την τουρκική συμμετοχή στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας ούτε πτοείται από την απειλή του βέτο, όπως την επαναλαμβάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στην ένταξη της τουρκικής εξοπλιστικής βιομηχανίας στο χρηματοδοτικό εργαλείο SAFE. Κι αυτό διότι ο Μερτς θεωρεί ότι ο εξαιρετικά επιθετικός αναθεωρητισμός της Ρωσίας θέτει σε κίνδυνο την ευρωατλαντική ασφάλεια στο σύνολό της, άρα θεωρεί απαραίτητη τη συμμετοχή της Τουρκίας στη συλλογική άμυνα της Ευρώπης. Μιας Τουρκίας, που και εξοπλιστική βιομηχανία διαθέτει και τον δεύτερο ισχυρότερο στρατό του ΝΑΤΟ, αλλά και είναι διατεθειμένη να κάνει τον -όχι απαραίτητα υπεράνω πάσης υποψίας- διαμεσολαβητή στις μεγάλες διενέξεις της γειτονιάς της.
Γι’ αυτό και μετά από χρόνια που η Γερμανία έκανε γυμνάσια στην Τουρκία, πρωτίστως λόγω της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το καθεστώς Ερντογάν και τις συλλήψεις αντιφρονούντων όπως ο Οσμάν Καβάλα, και δεν έδινε το πράσινο φως για την πώληση των ευρωπαϊκών μαχητικών αεροσκαφών Eurofighter άλλαξε γνώμη τον Ιούλιο. Ο νυν κυβερνητικός συνασπισμός του Βερολίνου, της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD), θεωρεί μακράν πιο σημαντικό τον ρωσικό κίνδυνο από τον αυξανόμενο αυταρχισμό του Ερντογάν εις βάρος της τουρκικής αντιπολίτευσης, πολιτικής και κοινωνικής. Συνεπώς, είπε το μεγάλο «ναι» στην εξαγωγή των Eurofighter, που παράγονται από κοινού με τη Βρετανία, την Ιταλία και την Ισπανία, προς τον εταίρο του ΝΑΤΟ, την Τουρκία. «Αυτά τα αεροσκάφη εξυπηρετούν τη συλλογική ασφάλεια της συμμαχίας, ενισχύοντας την προστασία και την ασφάλεια όλων των συμμάχων του ΝΑΤΟ» υπογράμμισε ο Μερτς.
Η ώρα της διαπραγμάτευσης
Η ενίσχυση του ρόλου της Τουρκίας ως αναχώματος στον ρωσικό αναθεωρητισμό στα μάτια των Ευρωπαίων εταίρων της χώρας μας, αλλά και η μανία του… ειρηνοποιού Τραμπ να λύσει όλα τα άλυτα ζητήματα του πλανήτη, ειδικά όταν το επιθυμούν οι αγαπημένες του επιχειρήσεις, φέρνουν την ελληνική διπλωματία ενώπιον ενός τεράστιου διλήμματος: Να συνεχίσει να ομνύει στα «ήρεμα νερά» με την Τουρκία χωρίς να κάνει ούτε ένα βήμα παραπάνω ή να το πάρει απόφαση και να προχωρήσει σε μια πιο ουσιαστική φάση διαπραγμάτευσης για τον καθορισμό των θαλάσσιων συνόρων και των οικονομικών ζωνών στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο; Θα βρει το θάρρος -και θα κάνει τη σχετική πολιτική και τεχνική προετοιμασία- η κυβέρνηση να καθίσει στο τραπέζι με τελικό στόχο τη λύση; Και θα πιέσει η προοδευτική αντιπολίτευση σε αυτή την κατεύθυνση, εμπνεόμενη και από το πνεύμα της Συμφωνίας των Πρεσπών;
ΥΓ.: Και μια πικάντικη λεπτομέρεια από τη δεξίωση της τουρκικής πρεσβείας. Τους εθνικούς ύμνους των δύο χωρών έπαιξε στο πιάνο ένα νέο παιδί της «δικής μας», όπως είπε ο πρέσβης, μειονότητας στη Θράκη. Κομψός όπως πάντα, ο Ερτσιγιές απέφυγε να πει «της τουρκικής μειονότητας», αφήνοντας το κοινό να καταλάβει ό,τι ήθελε, π.χ., «της μουσουλμανικής μειονότητας».
ΠΗΓΗ ΑΥΓΗ