.
.
Υπάρχει ένας τρίτος τρόπος να διαβάσει κανείς τις εξαγγελίες του Κυριάκου Μητσοτάκη από τη ΔΕΘ. Ούτε μέσα από τα κομματικά γυαλιά της κυβέρνησης ούτε μέσα από την αυτόματη καταγγελία της αντιπολίτευσης. Να τις δει από την πλευρά του πολίτη που έχει πλέον μάθει να ξεχωρίζει την πολιτική από την πολιτική επικοινωνία.
Για τους δημοσίους υπαλλήλους ανακοινώθηκε μόνιμο επίδομα Χριστουγέννων 500 ευρώ μικτά, με την πρώτη καταβολή να προβλέπεται για τον Δεκέμβριο του 2027.
Και εδώ ακριβώς αρχίζει το πολιτικό ζήτημα.
Δεν είναι μόνο το ποσό. Είναι ο χρόνος. Είναι η απόσταση ανάμεσα στην εξαγγελία και στην τσέπη. Είναι η πολιτική λογική μιας παροχής που ανακοινώνεται σήμερα και θα γίνει πραγματικό εισόδημα για τον εργαζόμενο μετά από περισσότερο από έναν χρόνο.
Ο πολίτης δικαιούται να αναρωτηθεί: γιατί πρέπει κάθε προεκλογική περίοδος να συνοδεύεται από έναν νέο κατάλογο παροχών; Γιατί η πολιτική συζήτηση να μετατρέπεται ξανά και ξανά σε λογαριασμό επιδομάτων, αυξήσεων και φοροελαφρύνσεων;
Δεν είναι παράλογο ένας εργαζόμενος να θέλει περισσότερα χρήματα. Είναι απολύτως λογικό. Το ερώτημα είναι αν μια κυβέρνηση μπορεί να ζητήσει ξανά την ψήφο του όχι επειδή του ανακοίνωσε τι θα πάρει, αλλά επειδή μπορεί να του εξηγήσει τι άλλαξε πραγματικά στη χώρα.
Γιατί η Ελλάδα δεν μετρά την επιτυχία της μόνο από το ύψος μιας παροχής. Τη μετρά από το αν ο μισθός φτάνει μέχρι το τέλος του μήνα. Από το αν ο νέος μπορεί να βρει σπίτι. Από το αν ο επαγγελματίας μπορεί να δουλέψει χωρίς να αισθάνεται ότι πνίγεται από φόρους και υποχρεώσεις. Από το αν ο πολίτης αισθάνεται ασφαλής στη γειτονιά του. Από το αν οι θεσμοί λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο για όλους.
Και κυρίως από το αν η πολιτική εξουσία αντιλαμβάνεται ότι ο πολίτης δεν είναι πελάτης ενός κρατικού ταμείου.
Η Ελλάδα έχει κουραστεί από την πολιτική του «δώσε κάτι τώρα και βλέπουμε αύριο». Έχει κουραστεί από την αντίληψη ότι κάθε κοινωνική ομάδα μπορεί να προσεγγιστεί με μια διαφορετική παροχή και κάθε εκλογικός κύκλος να συνοδεύεται από ένα νέο πακέτο υποσχέσεων.
Το πιο ενδιαφέρον, λοιπόν, δεν είναι αν τα 500 ευρώ είναι πολλά ή λίγα. Είναι αν η κυβέρνηση πιστεύει ότι αυτά τα 500 ευρώ αρκούν για να ξαναχτίσουν την πολιτική εμπιστοσύνη.
Γιατί η εμπιστοσύνη δεν αγοράζεται με επίδομα.
Και αν η κυβέρνηση θεωρεί ότι ένας δημόσιος υπάλληλος θα ξεχάσει όλα τα υπόλοιπα επειδή τον Δεκέμβριο του 2027 θα πάρει ένα επίδομα Χριστουγέννων, τότε ίσως έχει κάνει ένα σοβαρό λάθος υπολογισμό.
Ο ψηφοφόρος του 2026 δεν είναι ο ψηφοφόρος μιας άλλης εποχής. Βλέπει, συγκρίνει, θυμάται και κυρίως γνωρίζει ότι τα λεφτόδεντρα δεν υπάρχουν.
Και γι' αυτό η πραγματική κάλπη δεν θα κριθεί από το αν κάποιος υποσχέθηκε 500 ευρώ.
Θα κριθεί από το αν ο πολίτης θα πιστέψει ότι, πέρα από τα 500 ευρώ, υπάρχει και ένα σχέδιο για τη χώρα.
Γιατί αν δεν υπάρχει αυτό, τότε ακόμη και 5.000 ευρώ να μοιράσει κανείς, η πολιτική απάντηση μπορεί να παραμείνει η ίδια:
«Ευχαριστούμε για τα χρήματα. Την ψήφο μας, όμως, δεν την αγοράζετε».