.
.
Ο κοινωνικός πλούτος αρπάζεται από την συντριπτική πλειονότητα για να προστατευτούν οι λίγοι και εκλεκτοί
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη συνεχίζει να παίζει το ίδιο θλιβερό τροπάριο «οι χαμηλοί φόροι στους πλούσιους φέρνουν επενδύσεις». Ένα αξίωμα που καταρρίπτεται παταγωδώς από τα ίδια τα στοιχεία, αλλά εξακολουθεί να προβάλλεται ως το αλφάβητο της «ανάπτυξης» από το κατεστημένο.
Η πραγματικότητα είναι ότι 1.499 φυσικά πρόσωπα, δηλαδή μια δράκα «υπερπλουσίων», μοιράστηκαν το 2023 μερίσματα ύψους 3,8 δισ. ευρώ και πλήρωσαν φόρο μόλις 190 εκατ. ευρώ χάρη στον εξευτελιστικό συντελεστή 5%. Την ίδια στιγμή, ένας εργαζόμενος που βγάζει 20.000 ή 30.000 ευρώ τον χρόνο ιδρώνει βλέποντας συντελεστές που σκαρφαλώνουν έως και το 44%. Εδώ μιλάμε για μια θεσμοθετημένη ληστεία. Ο κοινωνικός πλούτος αρπάζεται από τη συντριπτική πλειονότητα για να προστατευτούν οι λίγοι και εκλεκτοί.
Το παραμύθι ότι οι φοροελαφρύνσεις του κεφαλαίου θα γίνουν«επενδύσεις» έχει πλέον αποδομηθεί και από τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Οι χώρες που επενδύουν πραγματικά, οι χώρες που χτίζουν εργοστάσια, υποδομές, νέες θέσεις εργασίας είναι εκείνες με υψηλή φορολογία στα μερίσματα (20%-30% ο μέσος όρος στην Ε.Ε.) και στα κέρδη, όπως η Σουηδία, η Γερμανία, η Γαλλία.
Αντίθετα, η Ελλάδα με τον γελοία χαμηλό φόρο 5% στα μερίσματα βρίσκεται τελευταία στην Ευρώπη στις επενδύσεις ως ποσοστό του ΑΕΠ. Άρα, δεν είναι «οικονομία της αγοράς». Είναι απλώς μια οργανωμένη απάτη εις βάρος των πολλών.
Το πιο εξοργιστικό είναι ότι η κυβέρνηση επικαλείται «δημοσιονομικό χώρο» για να δικαιολογήσει γιατί δεν δίνει 13η σύνταξη. Λέει «δεν υπάρχουν λεφτά». Κι όμως, μόνο αν τα εισοδήματα από μερίσματα φορολογούνταν όπως όλων των άλλων εργαζομένων θα εξασφαλίζονταν πάνω από 1,7 δισ. ευρώ, αρκετά για να πληρωθεί η 13η σύνταξη κάθε χρόνο.
Με μια πιο προοδευτική φορολογική κλίμακα θα μπορούσαν να χρηματοδοτηθούν και ο 13ος και ο 14ος μισθός για τους δημόσιους υπαλλήλους. Δηλαδή, οι μισθοί και οι συντάξεις της κοινωνικής πλειοψηφίας θυσιάζονται για να προστατευτούν τα μερίσματα των λίγων. Αυτό δεν είναι απλώς κοινωνική αδικία. Είναι πολιτική επιλογή να βάζεις τα συμφέροντα των λίγων πάνω από την κοινωνία. Μια επιλογή που ξεσκίζει το σύνταγμα και κάθε έννοια φορολογικής δικαιοσύνης.
Η Ελλάδα σήμερα θυμίζει αποικία πλουτοκρατών. Οι λίγοι μεριμνούν να έχουν ειδικά φορολογικά καθεστώτα, οι τράπεζες αναβαλλόμενο φόρο, οι μεγαλοϊδιοκτήτες απολαμβάνουν προκλητικές απαλλαγές. Και ο εργαζόμενος καλείται να πληρώσει τον λογαριασμό.
Είναι καιρός να μπει τέλος σε αυτό το θέατρο του παραλόγου. Να καταργηθεί η αυτοτελής φορολόγηση των μερισμάτων. Να πληρώσουν οι λίγοι μερίδιο του πλούτου που απομυζούν από τους πολλούς. Γιατί η κοινωνία δεν μπορεί άλλο να χρηματοδοτεί την πολυτέλεια των ελίτ και των κολλητών.
Η ανάπτυξη δεν έρχεται από φορολογικούς παραδείσους για τους ολιγάρχες. Έρχεται από δίκαιη φορολογία, από επενδύσεις στο κοινωνικό κράτος, στους μισθούς, στις υποδομές. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από χαριστικές ρυθμίσεις για μερικές χιλιάδες προνομιούχους. Έχει ανάγκη από δικαιοσύνη.
Οσο οι κυβερνήσεις υπηρετούν τους λίγους η κοινωνική πλειονότητα θα πληρώνει το τίμημα. Και όσο οι λίγοι προστατεύονται τόσο θα μεγαλώνει το χάσμα. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη παρά φορολογική δικαιοσύνη, κοινωνική ισότητα, πραγματική δημοκρατία.
* H Iωάννα Λιούτα είναι πολιτική και οικονομική αναλύτρια
https://www.avgi.gr/