Η ουσία δεν είναι μόνο αν η Αίγυπτος «παίζει σε δύο μέτωπα», αλλά αν το Κάιρο επιχειρεί να διαμορφώσει έναν δικό του, αυτόνομο ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο, αξιοποιώντας τις σχέσεις του με όλες τις πλευρές.
Από τη μία, η Αίγυπτος διατηρεί και αναβαθμίζει τις σχέσεις της με την Τουρκία. Από την άλλη, συνεχίζει να εμβαθύνει τη συνεργασία της με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, ιδιαίτερα στον ενεργειακό τομέα.
Το στοιχείο που συνδέει αυτές τις παράλληλες κινήσεις είναι η ενέργεια. Η Αίγυπτος διαθέτει τις υποδομές LNG που μπορούν να μετατρέψουν τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου σε εξαγώγιμο φυσικό αέριο προς την ευρωπαϊκή αγορά. Παράλληλα, η Ελλάδα διαθέτει υποδομές και διασυνδέσεις που μπορούν να λειτουργήσουν ως πύλη προς την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
Έτσι, το Κάιρο δεν χρειάζεται απαραίτητα να επιλέξει ανάμεσα στην Άγκυρα και την Αθήνα. Μπορεί να συνεργάζεται με διαφορετικούς εταίρους, ανάλογα με το οικονομικό, ενεργειακό και γεωπολιτικό συμφέρον του.
Αυτή είναι ίσως και η πιο ενδιαφέρουσα διάσταση της εξέλιξης: η Αίγυπτος δεν εμφανίζεται απλώς ως μέρος ενός νέου «άξονα», αλλά ως χώρα που επιχειρεί να καθιερωθεί η ίδια ως ενεργειακός και γεωπολιτικός κόμβος.
Από αυτή την οπτική, το ερώτημα δεν είναι μόνο «Αίγυπτος με Τουρκία ή Αίγυπτος με Ελλάδα και Κύπρο;». Είναι κατά πόσο το Κάιρο μπορεί να κρατήσει ανοιχτές όλες τις πόρτες και ταυτόχρονα να αυξήσει τη δική του διαπραγματευτική αξία.
Christos Adamou