Δέκα χρόνια χωρίς τον πατέρα μου, με μνήμη στο καφενείο

Το καφενείο δεν είναι απλώς ένας χώρος. Είναι μνήμη, είναι κοινότητα, είναι ζωή.
Για μένα κουβαλά το χωριό μου, τις φωνές των ανδρών, τα νέα που άλλαζαν χέρια, τα βλέμματα που δήλωναν φιλία χωρίς πολλά λόγια.
Μεγάλωσα βλέποντας τον πατέρα μου και όλους τους άνδρες του χωριού να περνούν αμέτρητες ώρες εκεί. Αντάλλασσαν ειδήσεις, συζητούσαν, γελούσαν, διαφωνούσαν. Το καφενείο ήταν ο τόπος όπου ανήκαν. Ένας χώρος απλός, αλλά γεμάτος νόημα.

Όταν ο πατέρας μου αρρώστησε, το καφενείο απέκτησε για μένα ένα άλλο βάρος. Δεν γνώριζε την πορεία της υγείας του, δεν ήξερε τι τον περίμενε. Κι όμως, η ευχή του ήταν απλή και συγκινητική: να γίνει αρκετά καλά ώστε να μπορεί να βγαίνει μια βόλτα στο καφενείο. Για εκείνον, αυτό σήμαινε ζωή. Σήμαινε ότι είναι ακόμα παρών, ακόμα μέρος του κόσμου.
Από τότε, κάθε καφενείο μου τον θυμίζει. Μου θυμίζει πως η ζωή δεν μετριέται μόνο σε μεγάλες στιγμές, αλλά σε μικρές, καθημερινές εξόδους, σε μια καρέκλα στον ήλιο, σε έναν καφέ με παρέα.
Το καφενείο είναι η μνήμη του πατέρα μου. Και όσο υπάρχουν καφενεία, υπάρχει και κάτι από εκείνον.

Στη μνήμη του πατέρα μου Δημητρίου Προβίδα

Αναστασία Προβίδα