Έντονες αντιδράσεις προκαλεί η διαφημιστική καμπάνια του υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας στο μετρό, με πρωταγωνιστές πολίτες που παρουσιάζονται να ευχαριστούν την κυβέρνηση για την οικονομική στήριξη που έλαβαν μέσω κοινωνικών προγραμμάτων. Η κριτική επικεντρώνεται στον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιλέγει να παρουσιάσει την κοινωνική πολιτική της, μετατρέποντας, σύμφωνα με τους επικριτές της, τα επιδόματα σε επικοινωνιακό εργαλείο.
Η απάντηση Μιχαηλίδου για τις διαφημίσεις
Η υπουργός Δόμνα Μιχαηλίδου επιχείρησε να υπερασπιστεί την καμπάνια, μετά τον σάλο που προκλήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε ανακοίνωσή του, το υπουργείο υποστηρίζει ότι πρόκειται για 26 πραγματικές ιστορίες ανθρώπων που ωφελήθηκαν από κοινωνικά προγράμματα.

Παράλληλα, διαβεβαιώνει ότι η καμπάνια δεν κόστισε ούτε ένα ευρώ στο Δημόσιο. Όπως αναφέρει, η δημιουργία του υλικού έγινε από στελέχη του υπουργείου, με εθελοντική συμμετοχή πολιτών, ενώ η προβολή πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο μνημονίου συνεργασίας με τη ΣΤΑ.ΣΥ. και το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών.

Η ανακοίνωση επιμένει ότι δεν χρησιμοποιήθηκαν ηθοποιοί, σενάρια ή αμοιβές για τους συμμετέχοντες.
Η κοινωνική πολιτική γίνεται πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης
Οι εξηγήσεις, ωστόσο, δεν έχουν περιορίσει την κριτική. Το βασικό σημείο αντιπαράθεσης δεν είναι εάν οι συμμετέχοντες είναι πραγματικοί δικαιούχοι, αλλά το μήνυμα που εκπέμπει η καμπάνια, παρουσιάζοντας πολίτες να εκφράζουν ευγνωμοσύνη προς την κυβέρνηση για τις παροχές που λαμβάνουν.

Οι επικριτές της κυβέρνησης υπενθυμίζουν, μάλιστα, ότι η Νέα Δημοκρατία είχε ασκήσει προεκλογικά κριτική στην επιδοματική πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης, προβάλλοντας ως προτεραιότητα την ανάπτυξη και τη δημιουργία ευκαιριών.

Αντιδράσεις προκαλεί και η αναφορά της υπουργού σε δήθεν στοχοποίηση των ανθρώπων που συμμετείχαν στις αφίσες. Η κριτική που διατυπώνεται αφορά κυρίως την κυβερνητική επικοινωνιακή επιλογή και όχι τους ίδιους τους πολίτες.

Το ερώτημα που παραμένει είναι εάν η κοινωνική πολιτική πρέπει να προβάλλεται ως δικαίωμα και δημόσια υποχρέωση ή ως αφορμή για κυβερνητική αυτοπροβολή.