Οι κάτοικοι των Μυτιληνιών δεν ζητούν πολυτέλειες. Ζητούν το αυτονόητο: νερό ασφαλές για να ζήσουν. Κι όμως, εδώ και σχεδόν δύο μήνες, ζουν σε μια απαράδεκτη πραγματικότητα, όπου το νερό θεωρείται επικίνδυνο λόγω αρσενικού, οι ανακοινώσεις διαδέχονται η μία την άλλη, αλλά η ουσία παραμένει ίδια: ο κόσμος υποφέρει και η ευθύνη μετακυλίεται στον χρόνο.

Ο Δήμος Ανατολικής Σάμου επιδίδεται σε έναν μαραθώνιο ανακοινώσεων γεμάτων τεχνικούς όρους, «πιστοποιημένα συνεργεία», «εκ νέου δειγματοληψίες», «εκκενώσεις δικτύων» και «καθαρισμούς δεξαμενών». Όλα σωστά στα χαρτιά. Στην πράξη όμως;
Οι κάτοικοι πίνουν εμφιαλωμένο νερό με δικά τους έξοδα, πλένουν όπως-όπως, μαγειρεύουν με φόβο, μεγαλώνουν παιδιά και βρέφη σε συνθήκες που θυμίζουν υγειονομική κρίση τριτοκοσμικής χώρας.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, η διανομή νερού – που διαφημίζεται ως μέτρο προστασίας – είναι ανεπαρκής, άδικη και προσβλητική. «Όποιος προλάβει». Όποιος μπορεί να μετακινηθεί. Όποιος έχει χρόνο και δύναμη. Οι υπόλοιποι; Ας πληρώσουν.
Αυτό δεν λέγεται κοινωνική πολιτική. Λέγεται εγκατάλειψη.

Οι καταγγελίες πολιτών είναι συγκλονιστικές:
Μωρά σε σπίτια χωρίς επαρκές νερό για αποστείρωση, μαγείρεμα, βασική υγιεινή. Οικογένειες που καλούνται να μείνουν έως και 17 ώρες χωρίς υδροδότηση, όχι για λίγη ενόχληση, αλλά χωρίς τουαλέτα, χωρίς πλύσιμο, χωρίς στοιχειώδη αξιοπρέπεια. Και όλα αυτά αφού ήδη έχουν στερηθεί τη χρήση του νερού για εβδομάδες.

Το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο:
Ποιος αναλαμβάνει την πολιτική και ηθική ευθύνη;

Δεν αρκεί το «θα ενημερωθείτε». Δεν αρκεί το «ευχαριστούμε για την κατανόηση». Η κατανόηση εξαντλήθηκε. Όταν μιλάμε για νερό με αρσενικό, μιλάμε για δημόσια υγεία, όχι για γραφειοκρατικές καθυστερήσεις και επικοινωνιακή διαχείριση.

Οι Μυτιληνιοί δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Και το καθαρό νερό δεν είναι χάρη του Δήμου. Είναι υποχρέωσή του.

Γιάννης Νέγρης