Το πωλητήριο στη δημόσια περιουσία παραμένει ανοιχτό, με την κυβέρνηση να σχεδιάζει νέες παραχωρήσεις λιμανιών, αεροδρομίων, τουριστικών μαρίνων και ακινήτων, την ώρα που οι εισπράξεις από τις αποκρατικοποιήσεις περιορίζονται δραματικά. Ο κρατικός προϋπολογισμός του 2027 προβλέπει έσοδα μόλις 257,7 εκατ. ευρώ, την ώρα που κρίσιμες υποδομές της χώρας μπαίνουν στη λίστα της αξιοποίησης μέσω ιδιωτικών συμφερόντων.
Δημόσιες υποδομές με ημερομηνία παραχώρησης
Από τα 257,7 εκατ. ευρώ που προσδοκά η Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας (ΕΕΣΥΠ), μόλις 94,2 εκατ. ευρώ αφορούν νέους διαγωνισμούς. Τα υπόλοιπα 153,8 εκατ. ευρώ προέρχονται από δόσεις παλαιότερων συμφωνιών, ενώ 9,7 εκατ. ευρώ συνδέονται με διαγωνισμούς στους οποίους έχουν ήδη κατατεθεί δεσμευτικές προσφορές.
Με άλλα λόγια, σχεδόν τα δύο τρίτα των προβλεπόμενων εσόδων δεν προέρχονται από νέες συμφωνίες, αλλά από παλαιότερες παραχωρήσεις.
Στη λίστα βρίσκονται τα λιμάνια Λαυρίου και Ελευσίνας, το αεροδρόμιο Καλαμάτας και 22 περιφερειακά αεροδρόμια. Παράλληλα, προωθούνται παραχωρήσεις τουριστικών μαρίνων σε Αργοστόλι, Πύλο, Καλαμαριά, Ιτέα, Ζάκυνθο, Σκιάθο και Ρόδο, καθώς και σε Κέρκυρα και Πάτρα.
Από τα δισεκατομμύρια στις εκατοντάδες εκατομμύρια
Η υποχώρηση των εισπράξεων είναι εντυπωσιακή. Από 4,188 δισ. ευρώ το 2024 και 1,541 δισ. ευρώ το 2025, τα έσοδα υποχώρησαν στα 283,6 εκατ. ευρώ το 2026. Για το 2028 προβλέπονται 431,2 εκατ. ευρώ.
Το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων του 2027 από το χαρτοφυλάκιο ακινήτων, περίπου 68,9 εκατ. ευρώ, αναμένεται να προέλθει από τουριστικά ακίνητα, εκτάσεις με ιαματικές πηγές και άλλα δημόσια κτήματα.
Ποιος πληρώνει το τίμημα της εκποίησης;
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο πόσα χρήματα θα εισπράξει το Δημόσιο, αλλά τι παραχωρεί και με ποιους όρους. Λιμάνια, αεροδρόμια και μαρίνες αποτελούν στρατηγικές υποδομές, με άμεση σχέση με τις μεταφορές, τον τουρισμό και την οικονομική ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών.
Η δημόσια περιουσία δεν είναι απλώς ένας λογαριασμός εσόδων που πρέπει να κλείσει. Είναι υποδομές και περιουσιακά στοιχεία που δημιουργήθηκαν και διατηρήθηκαν με δημόσιους πόρους.
Και όσο το πωλητήριο παραμένει ανοιχτό, τόσο πιο επιτακτική γίνεται η ανάγκη να απαντηθεί ένα βασικό ερώτημα: ποιος ωφελείται τελικά από την αξιοποίηση του δημόσιου πλούτου και τι μένει στην κοινωνία μετά τις παραχωρήσεις;