Μας μεταμόρφωνε όλους σε καλλονούς με το ταλέντο του»

Όταν έφυγε ο Ντίνος από ανακοπή καρδιάς το 2008, το να γράψω ότι έσβησε ένα φως δεν θα ήταν καμιά υπερβολή.

Ήταν ο άνθρωπος που όταν μας φωτογράφιζε, φώτιζε όλους όσοι τότε συμμετείχαμε στην ανατολή της show biz ας την πούμε έτσι εν συντομία παραμένει 20 χρόνια μετά ο αξεπέραστος πορτρετίστας.

Γράφει η Ειρήνη Νικολοπούλου

Είμαι υπερβολική; Θα σας πω γιατί. Σήμερα το τέλειο πορτρέτο το έχει αναλάβει η τεχνολογία. Η τεχνητή νοημοσύνη σε μεταμορφώνει. Ο Ντίνος Διαμαντόπουλος δεν την χρειαζόταν.

Ήταν ο ίδιος νοήμων φωτογράφος. Είχε ο ίδιος ταλέντο. Χάρισμα. Το μόνο που του άρεσε σαν γκάτζετ ήταν να ανοίγει μέσα στο στούντιο του τον ανεμιστήρα για να ανεμίζουν τα μαλλιά και να μένει καθαρό το πρόσωπο που κάθε φορά είχε μπροστά του για να φωτογραφίσει. Είχε προηγηθεί το μακιγιάζ του μακιγιέρ – ζωγράφου Αχιλλέα Χαρίτου. Αυτοί οι δύο ήταν το απόλυτο «ζεύγος» της επιτυχίας.

Εκείνος ο μάγος του φακού και εκείνος ο μάγος του μακιγιάζ.

Στην αρχή φωτογράφιζε όλους τους ηθοποιούς. Μετά ήρθαμε εμείς της τηλεόρασης, οι παρουσιαστές ειδήσεων εκπομπών τα εξώφυλλα σε τηλεπεριοδικά και σε γυναικεία περιοδικά. Ύστερα ζήλεψαν οι πολιτική.

Αλησμόνητο είναι το πορτρέτο της Μελίνας Μερκούρη σε μεγάλη ηλικία. Επίσης θα δείτε το Κυριάκο Μητσοτάκη αλλά και την αδελφή του Ντόρα σε νεαρή ηλικία να αφήνονται στη σκηνοθεσία του Ντίνου. Και όταν λέω σκηνοθεσία το εννοώ. Μας καθοδηγούσε πως θα σταθούμε. Πώς θα βάλουμε τα αμήχανα χέρια μας σωστά μπροστά στο φακό. Πώς θα στήσουμε το σώμα μας. Πώς θα χαμογελάσουμε. Η Δεν θα χαμογελάσουμε , πώς θα έχουμε βλέμμα ευχάριστο ή βλέμμα σοβαρό.

Πώς η φωτογραφία, το σημαντικότερο όλων, θα αποπνέει την προσωπικότητά μας. Συναρπαστικός. Ακόμα και όταν βγήκε το τολμηρό περιοδικό της εποχής, το Playboy, στο πρώτο εξώφυλλο, η Zωή Λάσκαρη, έβαλε έναν όρο. Μόνο ο Ντίνος Διαμαντόπουλος.

Γιατί όλοι τον επέλεγαν;

Ο Ντίνος Διαμαντόπουλος είχε μια μοναδική ικανότητα: δεν φωτογράφιζε τη διασημότητα, αλλά τον άνθρωπο πίσω από αυτήν. Δούλευε με ελάχιστα φώτα, απέφευγε τα περιττά σκηνικά και περίμενε υπομονετικά τη στιγμή που το πρόσωπο απέναντί του θα χαλάρωνε. Τότε πατούσε το κουμπί. Αυτή η φιλοσοφία έκανε τα πορτρέτα του διαχρονικά και εξηγεί γιατί θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες φωτογράφους πορτρέτου.

πηγή:eirinika.gr