.
.
Η υπόθεση της έκτασης όπου λειτουργούν το ΚΕΦΙΑΠ και τα δύο Ειδικά Σχολεία στη Σάμο εξελίσσεται σε ζήτημα με σοβαρή κοινωνική και διοικητική διάσταση καθώς ανακύπτουν ερωτήματα για το κατά πόσο το υφιστάμενο νομικό καθεστώς καλύπτει πλήρως τη λειτουργία δομών που εξυπηρετούν άτομα με αναπηρία και μαθητές ειδικής αγωγής
Η αφετηρία της υπόθεσης εντοπίζεται στις 11 Φεβρουαρίου 1998 όταν εκδόθηκε η υπ’ αρ 120/11-02-1998 απόφαση της Διεύθυνσης Δασών Νομού Σάμου με την οποία παραχωρήθηκε κατά χρήση δημόσια δασική έκταση 6.397,76 τετραγωνικών μέτρων προς το Υπουργείο Υγείας για τη δημιουργία και λειτουργία δομών κοινωνικής υποστήριξης ΑμεΑ τότε ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ
Με βάση αυτή την απόφαση οι δομές εγκαταστάθηκαν και λειτουργούν επί περισσότερο από δύο δεκαετίες στον συγκεκριμένο χώρο χωρίς να έχει δημοσιοποιηθεί ζήτημα αμφισβήτησης της παραχώρησης ή της χρήσης της έκτασης
Η διοικητική πραγματικότητα όμως μεταβλήθηκε στις 2 Ιουνίου 2025 όταν εκδόθηκε η υπ’ αρ 24576/02-06-2025 διαπιστωτική πράξη του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας σύμφωνα με την οποία τα αιτήματα για πράξη χαρακτηρισμού εκτάσεων πρέπει να υποβάλλονται υποχρεωτικά μέσω του ηλεκτρονικού συστήματος e-adeies
Στις 11 Φεβρουαρίου 2026 κατατέθηκε αίτηση για έκδοση πράξης χαρακτηρισμού της συγκεκριμένης έκτασης γεγονός που επανέφερε στο προσκήνιο το ερώτημα αν απαιτείται νέα διοικητική πράξη παρά την παραχώρηση του 1998
Στις 18 Φεβρουαρίου 2026 η Διεύθυνση Δασών Ν Σάμου απάντησε ότι τα αιτήματα πραγματοποιούνται μέσω e-adeies και ταυτόχρονα κοινοποίησε την απόφαση του 1998 χωρίς ωστόσο να διευκρινίζει ρητά αν η υφιστάμενη παραχώρηση επαρκεί σήμερα ή αν απαιτείται νέα πράξη χαρακτηρισμού βάσει του ισχύοντος θεσμικού πλαισίου
Το ζήτημα για τον απλό πολίτη μεταφράζεται σε ένα σαφές ερώτημα υπάρχει ή όχι πλήρης και αδιαμφισβήτητη νομική κάλυψη για τις εγκαταστάσεις όπου φιλοξενούνται δομές αποκατάστασης και εκπαίδευσης παιδιών με αναπηρία
Αν η απόφαση του 1998 εξακολουθεί να ισχύει και να καλύπτει τη χρήση της έκτασης τότε γιατί απαιτείται νέα διαδικασία χαρακτηρισμού και αν απαιτείται νέα πράξη γιατί δεν αποσαφηνίζεται αν πρόκειται για τυπική επικαιροποίηση ή για ουσιαστική διοικητική εκκρεμότητα
Η απουσία καθαρής απάντησης δημιουργεί εύλογη ανησυχία σε οικογένειες που στηρίζονται καθημερινά στη λειτουργία των δομών καθώς οποιαδήποτε ασάφεια γύρω από το καθεστώς της έκτασης μπορεί να μετατραπεί σε πηγή ανασφάλειας για το μέλλον υπηρεσιών που θεωρούνται αυτονόητες για την τοπική κοινωνία
Η υπόθεση δεν αφορά μια απλή διαδικασία υποβολής εγγράφων σε μια ηλεκτρονική πλατφόρμα αλλά τη θεσμική θωράκιση κοινωνικών δομών που λειτουργούν επί δεκαετίες και εξυπηρετούν ευάλωτες ομάδες πληθυσμού
Σε μια περίοδο όπου η κοινωνική προστασία και η στήριξη των ατόμων με αναπηρία αποτελούν δημόσια προτεραιότητα η διοίκηση καλείται να δώσει ξεκάθαρες και τεκμηριωμένες απαντήσεις ώστε να διασφαλιστεί χωρίς καμία σκιά αμφιβολίας η απρόσκοπτη συνέχιση της λειτουργίας του ΚΕΦΙΑΠ και των Ειδικών Σχολείων στη Σάμο
Η έννοια της παραχώρησης κατά χρήση
Η απόφαση του 1998 παραχώρησε κατά χρήση δημόσια δασική έκταση προς το Υπουργείο Υγείας για συγκεκριμένο δημόσιο σκοπό.
Η παραχώρηση:
Δεν αναιρεί τον δασικό χαρακτήρα
Δεν μεταβιβάζει κυριότητα
Επιτρέπει συγκεκριμένη χρήση για λόγους δημοσίου συμφέροντος
Άρα η έκταση παραμένει νομικά δημόσια δασική, αλλά με επιτρεπόμενη χρήση.
Σημαίνει το εξής με απλά λόγια:
Η έκταση παραμένει δάσος από νομική άποψη — δηλαδή το κράτος τη θεωρεί και τη διατηρεί ως δημόσια δασική γη.
Η παραχώρηση που έγινε το 1998 δεν άλλαξε τον χαρακτήρα της γης. Δεν έγινε οικόπεδο, δεν έγινε ιδιωτική, δεν «έχασε» τον δασικό της χαρακτήρα.
Απλώς το κράτος είπε:
«Επιτρέπω να χρησιμοποιηθεί αυτή η δημόσια δασική έκταση για συγκεκριμένο δημόσιο σκοπό»
στην προκειμένη περίπτωση για δομές ΑμεΑ.
Άρα έχουμε δύο πράγματα ταυτόχρονα:
• Η γη είναι νομικά δημόσια και δασική
• Επιτρέπεται συγκεκριμένη χρήση επάνω της για λόγους δημοσίου συμφέροντος
Παράδειγμα για να γίνει πιο κατανοητό:
Είναι σαν ένα δημόσιο κτίριο που παραμένει ιδιοκτησία του κράτους, αλλά παραχωρείται για να στεγαστεί ένα σχολείο. Το κτίριο δεν παύει να είναι δημόσιο. Απλώς επιτρέπεται συγκεκριμένη χρήση.
Στην περίπτωση της Σάμου:
Η έκταση δεν «έπαψε να είναι δασική».
Απλώς επιτράπηκε να ανεγερθούν και να λειτουργούν κοινωνικές δομές επάνω της.
Γιάννης Νέγρης