Στο επίκεντρο της τουρκικής γεωπολιτικής ρητορικής επαναφέρει την Ανατολική Μεσόγειο ο αρθρογράφος της τουρκικής εφημερίδας Yeni Şafak, Ibrahim Karagül, παρουσιάζοντας τις εξελίξεις στη Λιβύη και τις νέες αμυντικές συνεργασίες της Άγκυρας ως παράγοντες ανατροπής των περιφερειακών ισορροπιών.
Σύμφωνα με όσα υποστηρίζει ο ίδιος, η ενδεχόμενη επικύρωση της τουρκολιβυκής συμφωνίας θα ενίσχυε τη διαπραγματευτική θέση της Τουρκίας και θα δημιουργούσε νέα δεδομένα για τις θαλάσσιες διεκδικήσεις στην περιοχή. Παράλληλα, αποδίδει στην Ελλάδα και το Ισραήλ προσπάθειες αποτροπής μιας τέτοιας εξέλιξης, εκτιμώντας ότι η συνεργασία Αθήνας, Λευκωσίας και Τελ Αβίβ δεν επαρκεί για να περιορίσει τις τουρκικές φιλοδοξίες.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στις αντιδράσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις οποίες θεωρεί ανεπαρκείς για την ανατροπή των γεωπολιτικών σχεδιασμών της Άγκυρας. Υποστηρίζει, επίσης, ότι η Τουρκία επιδιώκει να διευρύνει τις περιφερειακές συνεργασίες της, συμπεριλαμβανομένης μιας πιθανής συμφωνίας θαλάσσιας οριοθέτησης με την Αίγυπτο.
Στο ευρύτερο στρατηγικό πλαίσιο, ο Karagül αναφέρεται στην αποκαλούμενη «Συμμαχία της Μέκκας», με τη συμμετοχή Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, καθώς και στη συνεργασία με άλλες χώρες στον τομέα της άμυνας και της στρατιωτικής τεχνολογίας. Κατά την ανάλυσή του, οι πρωτοβουλίες αυτές εντάσσονται σε μια προσπάθεια επέκτασης της τουρκικής επιρροής από τη Μεσόγειο έως τον Ινδικό Ωκεανό.
Οι τοποθετήσεις του παρουσιάζουν μια εικόνα αυξανόμενης τουρκικής ισχύος και υποχώρησης των περιφερειακών συμμαχιών που αντιπαρατίθενται στην Άγκυρα. Ωστόσο, πρόκειται για εκτιμήσεις και πολιτικούς ισχυρισμούς του αρθρογράφου, οι οποίοι δεν συνιστούν από μόνοι τους επιβεβαίωση των διπλωματικών εξελίξεων ή των νομικών συνεπειών των συμφωνιών.