Submitted by aegeo on
samos-bombardismos-1943-imera-mnimis

Η 17η Νοεμβρίου είναι μια ημέρα ιστορικής μνήμης για τη Σάμο. Είναι η επέτειος του γερμανικού βομβαρδισμού του 1943, που κόστισε τη ζωή σε πολλούς πολίτες και προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές στο Βαθύ και το Πυθαγόρειο. Κι όμως, 83 χρόνια μετά, ένα εύλογο ερώτημα επανέρχεται: πώς τιμάται στην πράξη η μνήμη των θυμάτων;

Το παράδοξο γίνεται ακόμη πιο έντονο αν ανατρέξει κανείς στο ΦΕΚ Α΄ 237/17.10.2007. Με το Προεδρικό Διάταγμα 213/2007, η 17η Νοεμβρίου καθιερώθηκε ως δημόσια εορτή τοπικής σημασίας για τον Νομό Σάμου, προς τιμήν των θυμάτων του βομβαρδισμού από τους Γερμανούς.

Μάλιστα, το Προεδρικό Διάταγμα προβλέπει γενικό σημαιοστολισμό και φωταγώγηση δημόσιων κτιρίων, ενώ αναφέρεται και στην κατάρτιση προγράμματος εορταστικών εκδηλώσεων.

Σήμερα, 17 Νοεμβρίου 2026, ο δήμαρχος Ανατολικής Σάμου, Πάρης Παπαγεωργίου, εξέδωσε δελτίο Τύπου για την επέτειο, στο οποίο αναφέρει χαρακτηριστικά: «Δεν τους ξεχνούμε. Τους τιμούμε και εμπνεόμαστε από αυτούς!».

Ωστόσο, στη συγκεκριμένη ανακοίνωση δεν γίνεται καμία αναφορά σε διοργάνωση επιμνημόσυνης δέησης, τρισαγίου ή άλλης δημοτικής τελετής στη μνήμη των θυμάτων.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία του ζητήματος.

Δεν αρκεί να εκδίδονται επετειακές ανακοινώσεις και να διατυπώνονται λόγια τιμής. Η ιστορική μνήμη χρειάζεται και έμπρακτη παρουσία, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους σε μία από τις τραγικότερες στιγμές της ιστορίας του τόπου.

Το ερώτημα προς τη δημοτική αρχή Ανατολικής Σάμου είναι σαφές: Γιατί δεν υπάρχει μια καθιερωμένη δημόσια τελετή μνήμης για τα θύματα του βομβαρδισμού; Γιατί δεν πραγματοποιείται ένα τρισάγιο ή μια επιμνημόσυνη δέηση, ώστε οι νεκροί να τιμώνται με την παρουσία της τοπικής κοινωνίας;

Οι νεκροί της 17ης Νοεμβρίου 1943 δεν χρειάζονται μόνο αναφορές σε δελτία Τύπου. Χρειάζονται τη συλλογική μνήμη και τον έμπρακτο σεβασμό της κοινωνίας που άφησαν πίσω τους.

Γιάννης Νέγρης