Η εισήγηση του δημοτικού συμβούλου Ιωάννη Αρχοντούλη για την ανάκληση της απόφασης 222/2023 δεν εγείρει απλώς ερωτήματα· δημιουργεί σοβαρό ζήτημα πολιτικής ευθύνης.

Ο κ. Αρχοντούλης εισηγείται την ακύρωση μιας ομόφωνης απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου, όχι επειδή αποδείχθηκε λανθασμένη, αλλά επειδή δεν εφαρμόστηκε εγκαίρως.
Και εδώ τίθεται το πρώτο και πιο κρίσιμο ερώτημα:
Ποιος φέρει την ευθύνη για τη μη εφαρμογή της απόφασης, αν όχι η Δημοτική Αρχή της οποίας ο ίδιος αποτελεί βασικό στέλεχος;

Με ποια πολιτική λογική ο εισηγητής επικαλείται την καθυστέρηση ως επιχείρημα, όταν αυτή η καθυστέρηση βαραίνει τη διοίκηση που σήμερα εκπροσωπεί;
Από πότε η αδράνεια μετατρέπεται σε άλλοθι;

Ο κ. Αρχοντούλης μας ζητά να δεχθούμε ότι οι λόγοι μεταστέγασης «δεν ισχύουν πλέον».
Με ποια επίσημα στοιχεία το υποστηρίζει αυτό;
Υπάρχει τεχνική έκθεση;
Υπάρχει υγειονομική πιστοποίηση;
Ή βασιζόμαστε απλώς σε μια προσωπική εκτίμηση, χωρίς θεσμική κάλυψη, για έναν χώρο που φιλοξενεί παιδιά με ειδικές ανάγκες;

Ακόμη σοβαρότερο:
Πώς είναι δυνατόν ο ίδιος εισηγητής να παραδέχεται ότι το πρόβλημα στέγασης παραμένει, αλλά ταυτόχρονα να προτείνει την ανάκληση της μοναδικής απόφασης που έδινε – έστω προσωρινά – λύση;
Αν ο χώρος δεν είναι κατάλληλος μακροπρόθεσμα, γιατί είναι αποδεκτός σήμερα;
Και αν είναι αποδεκτός σήμερα, γιατί αναγνωρίζεται ότι χρειάζεται νέος χώρος αύριο;

Ο κ. Αρχοντούλης επικαλείται την άποψη του συλλόγου διδασκόντων, όμως αποσιωπά το ουσιώδες:
οι εκπαιδευτικοί δεν είπαν ότι ο χώρος είναι κατάλληλος, είπαν ότι μετά από επτά μήνες καθυστέρησης η προσωρινή μεταστέγαση χάνει το παιδαγωγικό της νόημα.
Αυτό είναι καταδίκη της καθυστέρησης – όχι επιχείρημα ανάκλησης.

Και εδώ προκύπτει το αμείλικτο ερώτημα:
Γιατί ο κ. Αρχοντούλης δεν εισηγείται απόδοση ευθυνών για την καθυστέρηση, αλλά εισηγείται ακύρωση της απόφασης;
Γιατί δεν εισηγείται επιτάχυνση;
Γιατί δεν εισηγείται συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα;
Γιατί δεν εισηγείται δεσμεύσεις;

Η εισήγηση δεν συνοδεύεται από ούτε ένα συγκεκριμένο μέτρο για το μέλλον.
Καμία ημερομηνία.
Καμία διαδικασία.
Καμία εγγύηση.
Μόνο μια ανάκληση.

Τελικά, τι ακριβώς εισηγείται ο κ. Αρχοντούλης;
Λύση;
Ή απλώς τη διατήρηση της σημερινής κατάστασης, με την ελπίδα ότι το πρόβλημα θα ξεχαστεί;

Η ανάκληση της απόφασης 222, όπως εισηγείται ο κ. Ιωάννης Αρχοντούλης, δεν είναι διορθωτική κίνηση.
Είναι πολιτική υπαναχώρηση, χωρίς ανάληψη ευθύνης και χωρίς σχέδιο.

Και αυτό, ειδικά όταν αφορά παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, δεν είναι απλώς πολιτικό λάθος – είναι σοβαρό θεσμικό ολίσθημα.

Γιάννης Νέγρης