Το βασικό ερώτημα δεν είναι πόσες θέσεις ανακοινώνονται, αλλά πόσες από αυτές θα καλυφθούν πραγματικά, πότε και κυρίως αν θα παραμείνουν καλυμμένες.

Οι αριθμοί είναι εντυπωσιακοί: 9.060 μόνιμες θέσεις, συν 1.174 επικουρικού προσωπικού. Όμως η ίδια η εικόνα που δίνει το υπουργείο αποκαλύπτει ότι το πρόβλημα του ΕΣΥ δεν είναι απλώς αριθμητικό. Είναι πρόβλημα γεωγραφικής κατανομής, ειδικοτήτων, συνθηκών εργασίας και διατήρησης του προσωπικού.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό είναι ότι ακόμη και στη μεγάλη προκήρυξη των 1.170 ειδικευμένων γιατρών, όπου υπήρξε ανταπόκριση για το 82% των θέσεων, σχεδόν μία στις πέντε θέσεις δεν συγκέντρωσε υποψηφίους. Και αυτό συμβαίνει παρά τα οικονομικά κίνητρα που έχουν ήδη θεσπιστεί.

Άρα το πραγματικό στοίχημα δεν είναι να ανακοινωθούν 9.000 προσλήψεις. Είναι να απαντηθεί ένα πολύ πιο δύσκολο ερώτημα:

Μπορεί το κράτος να κάνει το ΕΣΥ αρκετά ελκυστικό ώστε ένας γιατρός ή ένας νοσηλευτής να επιλέξει να εργαστεί, να ζήσει και να παραμείνει σε ένα νοσοκομείο της περιφέρειας ή σε ένα μικρό νησί;

Τα 200, 300 ή ακόμη και 2.100 ευρώ επιπλέον αποδοχές, η επιστροφή ενοικίων και τα υπόλοιπα κίνητρα είναι σημαντικά. Όμως δεν εξαφανίζουν από μόνα τους την εργασιακή εξουθένωση, τις ελλείψεις συναδέλφων, τις εφημερίες, τις δυσκολίες στέγασης και το κόστος ζωής στις απομακρυσμένες περιοχές.

Και υπάρχει ακόμη μία παράμετρος που αξίζει να παρακολουθήσουμε: η αναλογία νοσηλευτών ανά κατειλημμένη κλίνη. Το υπουργείο αναφέρει αύξηση 12,2% τα τελευταία τρία χρόνια και θέτει στόχο 1,8 έως 2,1 νοσηλευτές ανά κατειλημμένη κλίνη. Αυτό είναι σαφώς πιο ουσιαστικός δείκτης από τον απόλυτο αριθμό των προσλήψεων.

Με άλλα λόγια, η επιτυχία του σχεδίου δεν θα κριθεί από το πόσες θέσεις θα προκηρυχθούν, αλλά από το πόσες θέσεις θα μετατραπούν σε πραγματικούς ανθρώπους μέσα στα νοσοκομεία και πόσο θα παραμείνουν εκεί.

Και αυτό είναι ίσως το πιο κρίσιμο τεστ για το ΕΣΥ του 2026.