.
.
«Η ντροπή άλλαξε πλευρά» - Οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις
Η γυναίκα που αρνήθηκε να γίνει «θύμα κεκλεισμένων των θυρών», κυκλοφορεί τα απομνημονεύματά της και σπάει τη σιωπή της, αποδεικνύοντας ότι η προσωπική οδύνη μπορεί να μετατραπεί σε παγκόσμια επανάσταση.
Η 2α Νοεμβρίου 2020 δεν ήταν απλώς η μέρα που η Ζιζέλ Πελικό έμαθε την αλήθεια για τον γάμο της· ήταν η μέρα που η γαλλική κοινωνία ήρθε αντιμέτωπη με τον καθρέφτη της. Στο βιβλίο της «Et la joie de vivre» (Η Χαρά της Ζωής), που κυκλοφορεί στις 17 Φεβρουαρίου, η Πελικό περιγράφει με ανατριχιαστική λεπτομέρεια τη στιγμή που ο αστυνόμος Περέτ της αποκάλυψε το αρχείο του τρόμου.
Το σοκ της αποκάλυψης: «Ο εγκέφαλός μου αποσυνδέθηκε»
Στα αποσπάσματα που προδημοσίευσε η εφημερίδα Le Monde, η Πελικό περιγράφει την αρχική της αντίδραση ως κάτι «μη ρεαλιστικό». Αδυνατούσε να συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί στο σώμα και την ψυχή της.
«Έβλεπα μια γυναίκα που το μάγουλό της ήταν χαλαρό, το στόμα της αδύναμο. Ήταν σαν μια κούκλα από πανί», δηλώνει, περιγράφοντας την κατάσταση αναισθησίας στην οποία την οδηγούσε ο σύζυγός της.
Στην τηλεοπτική της συνέντευξη στο France 5, συμπλήρωσε πως χρειάστηκε να φορέσει τα γυαλιά της για να αποδεχτεί πως η «άψυχη γυναίκα» στις φωτογραφίες ήταν η ίδια. «Νομίζω ότι ο εγκέφαλός μου αποσυνδέθηκε εκείνη τη στιγμή», εξομολογείται, αναδεικνύοντας το μέγεθος του ψυχικού ακρωτηριασμού.
Η πολιτική πράξη της δημόσιας δίκης
Η απόφαση της Πελικό να μη διεξαχθεί η δίκη κεκλεισμένων των θυρών ήταν το σημείο καμπής που συγκλόνισε τη διεθνή κοινή γνώμη. Μέσα από το βιβλίο της, κάνει μια αφοπλιστική παραδοχή:
«Αν ήμουν 20 χρόνια νεότερη, ίσως να μην είχα τολμήσει να αρνηθώ τη διεξαγωγή της δίκης κεκλεισμένων των θυρών. Ο φόβος των "βλεμμάτων" είναι κάτι που πολύς κόσμος βιώνει».
Όμως, στα 73 της, η Ζιζέλ επέλεξε να μετατρέψει το «βλέμμα» του κόσμου από εργαλείο ντροπής σε εργαλείο δικαιοσύνης. «Ήθελα όλος ο κόσμος να δει τι συνέβη. Η ντροπή πρέπει να αλλάξει στρατόπεδο», ήταν η φράση που έγινε σύνθημα σε χιλιάδες πλακάτ σε όλη την Ευρώπη.
Τα σημάδια και η επόμενη μέρα
Ανατρέχοντας στο παρελθόν, η Πελικό εντοπίζει πλέον τα «τυφλά σημεία» της εμπιστοσύνης της: έναν κίτρινο λεκέ σε ένα παντελόνι, ένα ποτό που άλλαξε χρώμα επειδή ο σύζυγός της του έβαλε δήθεν «σιρόπι μέντας». «Τον ρώτησα αν μπορεί να με ναρκώνει και μετά άρχισε να κλαίει. Ήταν το υποσυνείδητό μου; Δεν ξέρω», λέει σήμερα, τονίζοντας πως ο στόχος της είναι να αλλάξει τον τρόπο που η κοινωνία αντιμετωπίζει τα θύματα σεξουαλικής βίας.
Η επίσκεψη στη φυλακή και η νίκη της ζωής
Η Ζιζέλ δεν αναζητά συγχώρεση, αλλά απαντήσεις. Σκοπεύει να επισκεφθεί τον Ντομινίκ Πελικό στη φυλακή για να τον κοιτάξει στα μάτια και να τον ρωτήσει: «Γιατί;». Παράλληλα, παραδέχεται πως η τραγωδία αυτή δεν ένωσε την οικογένειά της, αλλά δημιούργησε ρήγματα που τώρα προσπαθεί να επουλώσει.
Το βιβλίο της, ωστόσο, δεν τελειώνει στην τραγωδία. Ο τίτλος «Η Χαρά της Ζωής» δικαιώνεται από την αποκάλυψη της σχέσης της με τον Jean-Loup, έναν άνθρωπο που τη βοήθησε να πιστέψει ξανά στην ανθρωπιά. «Η γνωριμία μαζί του ήταν απίστευτη... Άλλαξε τις ζωές μας», λέει, κλείνοντας έναν κύκλο φρίκης και ανοίγοντας έναν κύκλο ελπίδας.
Η Ζιζέλ Πελικό δεν είναι πια η «ναρκωμένη σύζυγος» του Mazan. Είναι η γυναίκα που ανάγκασε τη δικαιοσύνη να επαναπροσδιορίσει τη συναίνεση και την κοινωνία να σταματήσει να στρέφει το βλέμμα αλλού.
πηγή:eirinika.gr