Η Αθήνα εξετάζει την απόκτηση δύο νέων πυροβολαρχιών Patriot PAC-3 και τη σύνδεσή τους με τα F-35. Η αμερικανική πρόταση, η «Ασπίδα του Αχιλλέα» και η νέα ένταση με την Αγκυρα
Δεν είναι απλώς μια ακόμη αγορά αντιαεροπορικών συστημάτων. Η πρόταση που παρουσιάστηκε στην Αθήνα από την αμερικανική πλευρά για την απόκτηση δύο νέων Patriot PAC-3 εντάσσεται σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό: τη δημιουργία ενός δικτύου αεράμυνας που θα συνδέει επίγεια συστήματα, μαχητικά πέμπτης γενιάς και αντι-drone δυνατότητες σε ένα ενιαίο επιχειρησιακό πλέγμα.
Στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου συνάντηση Αμερικανών εκπροσώπων της κατασκευάστριας εταιρείας με επιτελείς του ΓΕΑ. Στο τραπέζι τέθηκαν τρία διαφορετικά σενάρια για την αναβάθμιση της ελληνικής αεράμυνας, με κεντρικό ερώτημα όχι μόνο πόσα συστήματα θα αποκτηθούν, αλλά κυρίως πώς αυτά θα ενσωματωθούν στην υπό διαμόρφωση «Ασπίδα του Αχιλλέα».
Η πιο ενδιαφέρουσα πτυχή της πρότασης αφορά τη διασύνδεση των Patriot με τα ελληνικά F-35. Η λογική είναι τα stealth μαχητικά να λειτουργούν ως προωθημένοι αισθητήρες, μεταφέροντας δεδομένα προς τις επίγειες πυροβολαρχίες και διευρύνοντας την εικόνα του πεδίου μάχης. Έτσι, η αεράμυνα δεν θα λειτουργεί ως ένα σύνολο ανεξάρτητων μονάδων, αλλά ως ενιαίο δίκτυο.
Η Ελλάδα διαθέτει σήμερα έξι πυροβολαρχίες Patriot. Η πλήρης μετατροπή των υφιστάμενων συστημάτων στο επίπεδο PAC-3 δεν θεωρείται, σύμφωνα με το υλικό της πρότασης, η πλέον αποδοτική λύση, καθώς τα παλαιότερα ραντάρ και οι πλατφόρμες θα περιόριζαν τις δυνατότητες της νέας αρχιτεκτονικής.
Γι’ αυτό εξετάζεται μια διαφορετική φόρμουλα: διατήρηση μέρους των υφιστάμενων πυροβολαρχιών, αξιοποίηση των διαθέσιμων PAC-2 και παράλληλη απόκτηση δύο ολοκαίνουργιων συστημάτων PAC-3. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η πιθανότητα εξαγοράς παλαιότερων ελληνικών συστημάτων από την αμερικανική πλευρά.
Η διαφορά των PAC-3 δεν είναι μόνο αριθμητική. Η έκδοση χρησιμοποιεί τεχνολογία «hit-to-kill», με τον αναχαιτιστή να καταστρέφει τον στόχο μέσω άμεσης κινητικής σύγκρουσης. Παράλληλα, οι νέοι εκτοξευτές μπορούν να μεταφέρουν περισσότερα βλήματα, αυξάνοντας σημαντικά το διαθέσιμο απόθεμα ανά μονάδα.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η σύνθεση των πυρομαχικών. Τα PAC-3 MSE προορίζονται για σύνθετες και βαλλιστικές απειλές, ενώ παράλληλα προβλέπεται η χρήση οικονομικότερων αναχαιτιστών για στόχους χαμηλότερου κόστους, όπως UAV και περιφερόμενα πυρομαχικά. Η φιλοσοφία είναι σαφής: δεν μπορεί ένα σύστημα εκατομμυρίων ευρώ να χρησιμοποιείται για κάθε απειλή.
Στην εξίσωση μπαίνει και η ελληνική αμυντική βιομηχανία. Η αμερικανική πλευρά φέρεται να έχει προτείνει συμμετοχή ελληνικών εταιρειών στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα, με ποσοστό που μπορεί να ξεπεράσει το 30%. Το στοιχείο αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία λόγω της αυξημένης διεθνούς ζήτησης για αντιαεροπορικά και αντιβαλλιστικά συστήματα.
Το χρονοδιάγραμμα, πάντως, είναι κρίσιμο. Οι πληροφορίες που περιλαμβάνονται στην πρόταση κάνουν λόγο για περίπου 36 μήνες από την υπογραφή της σύμβασης έως τις παραδόσεις. Αυτό τοποθετεί χρονικά την άφιξη των νέων Patriot κοντά στην περίοδο κατά την οποία αναμένεται να ενταχθούν στην Πολεμική Αεροπορία και τα πρώτα ελληνικά F-35.
Και εδώ αρχίζει η δεύτερη διάσταση της υπόθεσης: η Τουρκία.
Η συζήτηση για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» και η προοπτική εγκατάστασης νέων συστημάτων στα νησιά έχει ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στην Αγκυρα. Ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν επανέφερε το ζήτημα της στρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών, ενώ ακολούθησαν δηλώσεις του τουρκικού υπουργείου Αμυνας με αφορμή την επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Καστελλόριζο.
Η Αθήνα απάντησε ότι η ελληνική αμυντική πολιτική διαμορφώνεται κυρίαρχα και ότι οι τουρκικές αιτιάσεις περί αποστρατιωτικοποίησης στερούνται νομικού ερείσματος. Παράλληλα, η κυβέρνηση επιλέγει να μην ακολουθήσει την Αγκυρα σε έναν ανταγωνισμό δηλώσεων.
Το ουσιαστικό ζήτημα πλέον είναι άλλο: εάν η Ελλάδα περάσει από τον σχεδιασμό στην υλοποίηση, η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν θα αποτελεί απλώς ένα ακόμη εξοπλιστικό πρόγραμμα. Θα είναι μια νέα αρχιτεκτονική αεράμυνας, στην οποία οι Patriot, τα F-35, τα ισραηλινά συστήματα και οι δυνατότητες αντιμετώπισης drones θα λειτουργούν συμπληρωματικά.
Και αυτή ακριβώς η αλλαγή αρχιτεκτονικής είναι που εξηγεί γιατί το θέμα έχει ήδη αποκτήσει διαστάσεις πολύ πέρα από μια ακόμη προμήθεια οπλικών συστημάτων.
Περισσότερα εδώ:https://www.real.gr/