.
.
Ένα σοβαρό και διαχρονικό πρόβλημα οδικής ασφάλειας και πολιτικής προστασίας φέρνει ξανά στην επιφάνεια ο πρώην αιρετός και μηχανικός Νίκος Ζάχαρης, αναδεικνύοντας την επικίνδυνη και ανεπαρκή πρόσβαση στο Νοσοκομείο Σάμου.
Όταν πριν από περίπου 20 χρόνια σχεδιάστηκε η περιφερειακή οδός της πόλης της Σάμου —ένα έργο μήκους άνω των 5 χιλιομέτρων με εκτεταμένα και πανύψηλα τοιχία αντιστήριξης— υπήρχε η εύλογη προσδοκία ότι θα εξασφαλιζόταν άμεση και ασφαλής πρόσβαση ασθενοφόρων προς το Νοσοκομείο.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, αποδεικνύεται εντελώς διαφορετική.
Φτάνοντας από τον περιφερειακό δρόμο στην παράκαμψη του Αγίου Αθανασίου, η είσοδος στην πόλη μέσω της οδού 28ης Οκτωβρίου καταλήγει, μετά από μόλις 100 μέτρα, σε απότομη στένωση και επικίνδυνη διχάλα. Η πορεία προς το Νοσοκομείο γίνεται μέσω της οδού Αλέξη Σταμάτη, η οποία όμως διασταυρώνεται με τη Σαμίων Αγωνιστών (Κεφαλοπούλου) — μονόδρομο μόνο ανόδου.
Το αποτέλεσμα;
Για να φτάσει κανείς στο Νοσοκομείο απαιτείται παράκαμψη σχεδόν 2 χιλιομέτρων, μέσω ΣΟΑ, Καλλιστράτου και Γάγκου.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι στη συγκεκριμένη διασταύρωση υπάρχει σήμανση που εξαιρεί τα ασθενοφόρα από τη μονοδρόμηση, επιτρέποντάς τους να κινηθούν αντίθετα στο ρεύμα για περίπου 60 μέτρα — χωρίς καμία ουσιαστική υποδομή ασφάλειας.
Μια λύση που, όπως επισημαίνεται, θέτει σε άμεσο κίνδυνο ζωές.
Κι όμως, η λύση είναι γνωστή, ρεαλιστική και περιορισμένου κόστους:
η κατασκευή νέου τμήματος δρόμου μήκους μικρότερου των 300 μέτρων, που θα συνεχίζει ευθεία από τη διχάλα της 28ης Οκτωβρίου έως το Νοσοκομείο, με δύο λωρίδες κυκλοφορίας και πιθανή είσοδο από το πίσω μέρος, προς τον χώρο στάθμευσης. Μάλιστα, σύμφωνα με τον Ν. Ζάχαρη, υπάρχει ήδη προμελέτη στην Περιφέρεια.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι τεχνικό. Είναι πολιτικό και θεσμικό.
Θα αναλάβει κάποιος φορέας —ο Δήμος Ανατολικής Σάμου, η διοίκηση του Νοσοκομείου ή η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου— την πρωτοβουλία;
Διότι όσο η πρόσβαση στο Νοσοκομείο Σάμου παραμένει προβληματική, δεν μιλάμε απλώς για κακό σχεδιασμό, αλλά για έναν υπαρκτό και καθημερινό κίνδυνο — ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες, όταν ο παραλιακός δρόμος συχνά κλείνει.
Και τότε, ο χρόνος που χάνεται στον δρόμο, δεν είναι απλώς χρόνος.
Είναι ανθρώπινες ζωές.