.
.
Σε άρθρο της στο Dikastiko.gr, η δικηγόρος Ειρήνη Περπερίδου αναλύει τη σημασία του ψηφίσματος της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων (FEMM) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τις γυναίκες και τα κορίτσια που υπήρξαν θύματα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974, χαρακτηρίζοντάς το ως μια ύστατη πράξη ιστορικής δικαιοσύνης.
Η έγκριση του ψηφίσματος της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων (FEMM) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τις γυναίκες και τα κορίτσια που υπήρξαν θύματα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974 αποτελεί μια εξέλιξη με ιδιαίτερη πολιτική, νομική και ηθική βαρύτητα.
Για πρώτη φορά, ένα κορυφαίο ευρωπαϊκό θεσμικό όργανο αναγνωρίζει επίσημα τη συστηματική σεξουαλική βία που υπέστησαν γυναίκες και ανήλικα κορίτσια κατά τη διάρκεια και μετά την εισβολή, φέρνοντας στο προσκήνιο μια από τις λιγότερο φωτισμένες πτυχές της κυπριακής τραγωδίας.
Η σημασία του ψηφίσματος
Αν και το ψήφισμα δεν δημιουργεί άμεσα δεσμευτικές νομικές υποχρεώσεις, η αξία του είναι ιδιαίτερα σημαντική. Αποτελεί μια επίσημη πράξη αναγνώρισης των θυμάτων, συμβάλλει στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και ενισχύει τη διεθνή αντίληψη ότι η σεξουαλική βία σε καιρό πολέμου δεν είναι μια «παράπλευρη συνέπεια» των συγκρούσεων, αλλά σοβαρή παραβίαση του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Παράλληλα, το ψήφισμα εντάσσει την κυπριακή εμπειρία στη σύγχρονη ευρωπαϊκή συζήτηση για την προστασία των θυμάτων έμφυλης βίας και την αντιμετώπιση εγκλημάτων πολέμου, δημιουργώντας ένα σημαντικό προηγούμενο για αντίστοιχες περιπτώσεις σε άλλες συγκρούσεις ανά τον κόσμο.
Αναγνώριση μετά από πέντε δεκαετίες
Οι επιζήσασες δεν βρέθηκαν αντιμέτωπες μόνο με το τραύμα της βίας, αλλά και με δεκαετίες σιωπής, κοινωνικού στιγματισμού και έλλειψης θεσμικής αναγνώρισης. Η ανάδειξη του ζητήματος από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο λειτουργεί ως μια μορφή ηθικής δικαίωσης και ως υπενθύμιση ότι η ιστορική μνήμη αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ένα μήνυμα για το μέλλον
Περισσότερο από πενήντα χρόνια μετά τα γεγονότα του 1974, η Ευρώπη στέλνει ένα σαφές μήνυμα: η λήθη δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη δικαιοσύνη. Η αναγνώριση των θυμάτων και η καταδίκη της σεξουαλικής βίας ως όπλου πολέμου αποτελούν ουσιαστικά βήματα για τη διαφύλαξη της ιστορικής αλήθειας και την αποτροπή παρόμοιων εγκλημάτων στο μέλλον.
Το ψήφισμα συνιστά, πάνω απ' όλα, μια σημαντική στιγμή για το ευρωπαϊκό δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μια ύστατη πράξη ιστορικής δικαιοσύνης για τις γυναίκες που για δεκαετίες παρέμεναν αόρατες στη δημόσια μνήμη.
Το άρθρο βασίζεται σε δημοσίευση της δικηγόρου Ειρήνης Περπερίδου στο Dikastiko.gr.
Α.Π.