Δεκαέξι χρόνια μετά τη δολοφονία της μητέρας του στην Κρήτη, ο γιος της μιλά στο «Τούνελ» για την παραπομπή του κατηγορούμενου σε δίκη, το ημερολόγιο που αποκάλυψε την αλήθεια και τον μακρύ αγώνα για δικαίωση που δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ
Δεκαέξι χρόνια μετά τη δολοφονία της μητέρας του στην Κρήτη, ο γιος της μιλά στο «Τούνελ» για τη στιγμή που περίμενε μια ολόκληρη ζωή. Η απόφαση των Αρχών να οδηγηθεί σε δίκη ο άνδρας με τον οποίο εκείνη είχε συνάψει μια σύντομη αλλά ταραχώδη σχέση, σηματοδοτεί για την οικογένεια την πρώτη ουσιαστική ρωγμή στη σιωπή που σκέπαζε την υπόθεση επί χρόνια.

Για τον ίδιο, αυτή η εξέλιξη δεν είναι το τέλος της διαδρομής, αλλά η αρχή της δικαίωσης. Ένας μακρύς και επίπονος αγώνας, που ξεκίνησε το καλοκαίρι που η ζωή τους διαλύθηκε βίαια, φτάνει πλέον σε ένα κρίσιμο σημείο. Όπως λέει, δεν πρόκειται για τελική νίκη, αλλά για το πρώτο μεγάλο βήμα σε έναν αγώνα που δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ.

Με βαθιά συγκίνηση περιγράφει τις εναλλαγές ελπίδας και απόγνωσης, τις στιγμές που η υπόθεση έμοιαζε να καταρρέει, αλλά και τη δύναμη που τους έδωσε τελικά η επιμονή. Δεν παραλείπει να αναγνωρίσει τον καθοριστικό ρόλο του ιδιωτικού ερευνητή Χάρη Βεραμόν και του δικηγόρου Απόστολου Ξυριτάκη, που στάθηκαν δίπλα στην οικογένεια όλα αυτά τα χρόνια, όταν όλα έμοιαζαν να έχουν χαθεί.

Ιδιαίτερα αιχμηρός εμφανίζεται απέναντι στον κατηγορούμενο, ο οποίος εξακολουθεί να αρνείται κάθε εμπλοκή. Εκφράζει την ελπίδα πως στο δικαστήριο η στάση του θα αλλάξει και πως θα ειπωθεί επιτέλους η αλήθεια για εκείνη τη νύχτα. «Κουβαλάμε αυτό το βάρος δεκαέξι χρόνια», λέει, περιγράφοντας μια σιωπή που βαραίνει και τις δύο πλευρές.

Η αφήγησή του αγγίζει και τις πρώτες κρίσιμες ημέρες της έρευνας, αφήνοντας σαφείς αιχμές για παραλείψεις και λανθασμένους χειρισμούς. Όπως υποστηρίζει, τα στοιχεία υπήρχαν από την αρχή, αλλά δεν αντιμετωπίστηκαν με τον σεβασμό που άξιζε στη μνήμη της μητέρας του.

Κομβικό ρόλο στην αποκάλυψη της αλήθειας είχε το προσωπικό ημερολόγιο της γυναίκας. Μέσα από τις σελίδες του, η οικογένεια γνώρισε μια σχέση που είχε λήξει γρήγορα, αλλά μετατράπηκε σε εμμονή, με πιέσεις, παρακολούθηση και φόβο. Η ανάγνωσή του ήταν επώδυνη, όμως, όπως τονίζει, ήταν οι δικές της λέξεις που έδειξαν τον δρόμο.

ΠΗΓΗ:neakriti