Ο Λιονέλ Μέσι φόρεσε για τελευταία φορά τη φανέλα της Αργεντινής και έκλεισε έναν κύκλο δύο δεκαετιών γεμάτο δάκρυα, αμφισβήτηση, χαμένους τελικούς, μία παραίτηση και τελικά την απόλυτη λύτρωση. Αυτή δεν ήταν απλώς η καριέρα του Μέσι με την Αργεντινή. Ήταν μία ιστορία αγάπης που χρειάστηκε να περάσει από την κόλαση για να φτάσει στον παράδεισο.
Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που φεύγουν από μία Εθνική ομάδα αφήνοντας αριθμούς, τρόπαια και φωτογραφίες. Και υπάρχει ο Λιονέλ Αντρές Μέσι.
Ο Λέο έβαλε για τελευταία φορά την αλμπισελέστε φανέλα και δεν τελείωσε απλώς μία διεθνής καριέρα, έκλεισε μία από τις πιο ιδιαιάτερες, δύσκολες και τελικά συγκλονιστικές σχέσεις που γνώρισε ποτέ το ποδόσφαιρο.
Η σχέση ενός ανθρώπου με την ίδια του την πατρίδα.
Από την αποβολή στο ντεμπούτο, στο βάρος του Μαραντόνα
Το ξεκίνημα έμοιαζε σχεδόν με κακό οιωνό. Αύγουστος του 2005, Ουγγαρία – Αργεντινή. Ο 18χρονος Μέσι περνά ως αλλαγή για το ντεμπούτο του και μέσα σε ελάχιστο χρόνο αποβάλλεται.
Και για χρόνια, τίποτα με την Αργεντινή δεν θα ήταν εύκολο.Όσο στη Βαρκελώνη μετατρεπόταν σε έναν ποδοσφαιριστή που έμοιαζε να έχει έρθει από το μέλλον, στην πατρίδα του κάθε εμφάνισή του περνούσε από ένα διαφορετικό φίλτρο.
Γιατί δεν παίζει στην Εθνική όπως στην Μπαρτσελόνα; Γιατί δεν τραγουδά τον ύμνο; Γιατί δεν είναι Μαραντόνα;
Ο Μέσι δεν έπρεπε απλώς να νικήσει αντιπάλους. Έπρεπε να νικήσει μία σύγκριση που ήταν αδύνατον να κερδηθεί.Ο Μαραντόνα είχε χαρίσει στην Αργεντινή το 1986. Ο Μέσι έπρεπε να κάνει το ίδιο. Οτιδήποτε λιγότερο έμοιαζε ανεπαρκές.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο που άγγιξε και δεν πήρε
Το 2014 έφτασε μία ανάσα μακριά. Οδήγησε την Αργεντινή μέχρι τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Μαρακανά. Απέναντι στη Γερμανία, η ιστορία βρισκόταν μπροστά του, αλλά δεν έγινε δική του. Ο Γκέτσε σκόραρε στην παράταση και μετά το τέλος ο Μέσι πέρασε δίπλα από το τρόπαιο, το κοίταξε, ήταν τόσο κοντά ώστε μπορούσε σχεδόν να το αγγίξει, αλλά δεν μπορούσε να το σηκώσει.
Ο Λιονέλ Μέσι μετά τον χαμένο τελικό του Μουντιάλ 2014 στο Μαρακανά απέναντι στη Γερμανία (AP Photo/Martin Meissner, File)
Εκείνη η εικόνα έμελλε για χρόνια να συνοδεύει την καριέρα του με την Αργεντινή. Και τα χτυπήματα συνεχίστηκαν. Χαμένοι τελικοί Copa América το 2015 και το 2016. Ο δεύτερος, απέναντι στη Χιλή, αποδείχθηκε το σημείο στο οποίο ακόμη και ο ίδιος λύγισε.
Έχασε το πέναλτι στη διαδικασία, έκρυψε το πρόσωπό του και λίγο αργότερα ανακοίνωσε ότι σταματά από την Εθνική. Είχε χάσει τέσσερις μεγάλους τελικούς με την Αργεντινή: Copa América 2007, Παγκόσμιο Κύπελλο 2014, Copa América 2015 και 2016. Έμοιαζε να έχει τελειώσει.
Ευτυχώς, δεν είχε.
Γύρισε γιατί δεν μπορούσε να την αφήσει
Ο Μέσι επέστρεψε και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη απόφαση ολόκληρης της ιστορίας.
Γιατί θα μπορούσε να είχε φύγει πληγωμένος. Να προστατεύσει τον εαυτό του. Να αφήσει πίσω μία φανέλα που του είχε προσφέρει περισσότερη αμφισβήτηση απ’ όση άξιζε.
Πέρασε άλλη μία απογοήτευση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 και περίμενε ξανά.
Ώσπου δίπλα στον Λιονέλ Σκαλόνι γεννήθηκε μία διαφορετική Αργεντινή. Μία ομάδα που δεν περίμενε από τον Μέσι να τη σώσει κάθε βράδυ. Μία ομάδα που ήθελε να πολεμήσει για εκείνον.
Και τότε άλλαξαν όλα.
Το Μαρακανά άλλαξε την ιστορία
10 Ιουλίου 2021, Βραζιλία – Αργεντινή. Τελικός Copa América, μέσα στο Μαρακανά. Το τελευταίο σφύριγμα ακούστηκε και ο Μέσι έπεσε στα γόνατα. Αυτή τη φορά όχι από απόγνωση.
Μετά από 16 χρόνια στην πρώτη ομάδα της Αργεντινής είχε επιτέλους κατακτήσει μεγάλο τίτλο με τη χώρα του. Οι συμπαίκτες του έτρεξαν πάνω του. Η Αργεντινή είχε νικήσει τη Βραζιλία και είχε επιστρέψει στην κορυφή της Νότιας Αμερικής έπειτα από 28 χρόνια. Εκείνο το βράδυ δεν κέρδισε μόνο ένα Copa América, έσπασε την κατάρα.
Ο Λιονέλ Μέσι μετά την κατάκτηση του Copa America κόντρα στη Βραζιλία (AP Photo/Bruna Prado)
Και μετά ήρθε το Κατάρ
Όλα όσα είχαν προηγηθεί έμοιαζαν να οδηγούν εκεί. 18 Δεκεμβρίου 2022, ο καλύτερος ποδοσφαιρικός αγώνας όλων των εποχών.
Ο Μέσι σκόραρε δύο φορές σε ένα αδιανόητο 3-3, ευστόχησε και στη διαδικασία των πέναλτι και όταν ο Μοντιέλ έστειλε την τελευταία εκτέλεση στα δίχτυα, δεν υπήρχε πλέον τίποτα να κυνηγήσει.
Η Αργεντινή ήταν παγκόσμια πρωταθλήτρια. Ο Μέσι ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής. Τελείωσε το τουρνουά με επτά γκολ, τρεις ασίστ και τη Χρυσή Μπάλα.
Ο άνθρωπος που για χρόνια άκουγε ότι δεν ήταν αρκετά Αργεντινός, ότι δεν ένιωθε τη φανέλα όπως ο Μαραντόνα, ότι δεν μπορούσε να οδηγήσει την Εθνική στην κορυφή, ανέβαινε τα σκαλιά για να παραλάβει το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Ο Λιονέλ Μέσι φιλά το τρόπαιο του Μουντιάλ μετά τον τελικό με την Γαλλία στο Κατάρ το 2022. (AP Photo/Martin Meissner, File)
Τώρα μπορεί πραγματικά να φύγει
Ακολούθησε ακόμη ένα Copa América, το 2024. Ακόμη ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, το 2026 και ακόμη ένας τελικός, αυτή τη φορά με την Ισπανία, πριν πάρει την απόφαση να σταματήσει στα 39 του χρόνια.
Απέναντι στο Μπενίν, στο Μονουμεντάλ, ο Λιονέλ Μέσι φόρεσει για τελευταία φορά τη φανέλα που κάποτε έμοιαζε να τον βαραίνει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη και που στο τέλος έγινε δεύτερο δέρμα του.
Το παιδί που έφυγε μικρό από το Ροσάριο στάθηκε για τελευταία φορά μπροστά στον λαό που κάποτε δυσκολεύτηκε να τον καταλάβει και τελικά τον λάτρεψε.
Και ίσως αυτή να είναι η πραγματική κληρονομιά του Μέσι με την Αργεντινή. Όχι τα γκολ, όχι τα ρεκόρ, ούτε καν τα τρόπαια, αλλά ότι έμεινε όταν θα ήταν ευκολότερο να φύγει.
Αντίο Λέο, ευχαριστούμε! Έδωσε τα πάντα στον Ήλιο του Μάη και στο τέλος, του δόθηκαν όλα πίσω.
πηγή:sport24.gr